کیلیان امباپه: مرسی که از ما حمایت کردید، حتی زمانی که شایسته‌اش نبودیم

متن کامل نامه کیلیان امباپه به مردم فرانسه

متشکرم.

یک ماه سرشار از احساسات، فراتر از توان کار کردن و افتخار کردن به پوشیدن پیراهن تیم ملی فرانسه را پشت سر گذاشتیم.

اما بیش از هر چیز، این ماه سرشار از شور و اشتیاق بود؛ همان اشتیاقی که ما را در زمین فوتبال به حرکت درمی‌آورد و شما را پای تلویزیون یا روی سکوهای ورزشگاه‌ها همراه ما نگه می‌دارد. مجموعه‌ای از احساسات شگفت‌انگیز و اتفاقات باورنکردنی را کنار یکدیگر تجربه کردیم. 

نتوانستیم جام قهرمانی را به خانه بیاوریم. این موضوع دردناک است و برای مدتی طولانی نیز همچنان دردناک خواهد ماند. نمی‌خواهم در این باره حقیقت را پنهان کنم.

عنوان آقای گلی مسابقات را با افتخار می‌پذیرم، اما اگر این عنوان با جام قهرمانی همراه می‌شد، ارزش بسیار بیشتری پیدا می‌کرد. شاید ما پایان بهتری به شما بدهکار بودیم.

اما همیشه نمی‌توان پایان یک داستان را انتخاب کرد؛ چیزی که می‌توان انتخاب کرد، میزان تلاشی است که برای آن داستان انجام می‌دهیم و ما همه توان خودمان را در زمین گذاشتیم. به همین دلیل به کاری که انجام دادیم افتخار می‌کنیم.

از تمام هم‌تیمی‌هایم تشکر می‌کنم.

بدون تلاش‌های آن‌ها، بدون دوندگی‌هایشان، بدون پاس‌هایشان و بدون روحیه تیمی که از اولین تا آخرین مسابقه همراه ما بود، هرگز نمی‌توانستم این تعداد گل به ثمر برسانم. این عنوان به همان اندازه که متعلق به من است، متعلق به تمام اعضای تیم نیز هست.

وقتی کودک بودم، رؤیای حضور در جام جهانی را داشتم؛ حتی اگر شده فقط یک بار. حالا در سه جام جهانی بازی کرده‌ام، یکی را فتح کرده‌ام و امسال نیز افتخار داشتم که به‌عنوان کاپیتان تیم ملی در این رقابت‌ها حضور داشته باشم. هرگز این لحظات را فراموش نخواهم کرد.

شما تا نیمه‌های شب و گاهی تا سپیده‌دم بیدار ماندید تا بازی‌های ما را در آن سوی دنیا تماشا کنید. در خانه‌ها، کافه‌ها، کنار خانواده و دوستان، در سراسر فرانسه و حتی خارج از مرزهای کشور، کنار هم جمع شدید. برخی از شما نیز در ورزشگاه‌ها کنار ما بودید؛ با پرچم‌های فرانسه بر دوش.

کودکانی با چشمانی پر از شوق، زنان و مردانی از نسل‌ها و پیشینه‌های مختلف که همگی با یک احساس مشترک کنار هم ایستادند؛ لذت با هم بودن. این یعنی قدرت فوتبال است.

شما هرگز ما را تنها نگذاشتید؛ حتی در سخت‌ترین لحظات و حتی زمانی که شاید کمتر از هر زمان دیگری استحقاقش را داشتیم. این داستان را فقط یازده بازیکن حاضر در زمین ننوشتند؛ میلیون‌ها دست آن را نوشتند، دست‌هایی که همگی با یک اشتیاق مشترک به حرکت درآمده بودند.

پیش از این هر آنچه لازم بود به دیدیه (دشان) گفته‌ام و او خودش می‌داند.

از او و تمام اعضای کادرش تشکر می‌کنم؛ از فیزیوتراپیست‌ها، آشپزها، مربیان بدنساز، رانندگان و تمام کسانی که هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌بیند، اما بدون حضورشان هیچ‌یک از این اتفاقات ممکن نبود. همچنین از تمام افرادی که در طول این مسابقات در ایالات متحده از ما استقبال و حمایت کردند، سپاسگزارم.

فوتبال در ذات خودش همچنان یک بازی است. بازی‌ای که ما آن را بسیار جدی می‌گیریم و تمام عمرمان را صرف می‌کنیم تا در آن به بالاترین سطح برسیم. اما با وجود همه این‌ها، فوتبال همچنان یک بازی است؛ با همان قوانین ساده‌ای که از روز نخست تغییر نکرده‌اند: توپ، دروازه و اشتیاق برای گل زدن. شاید دقیقاً به همین دلیل است که این ورزش همه ما را با یک شور مشترک به هم پیوند می‌دهد.

جام جهانی به پایان رسیده است، اما داستان ما هنوز ادامه دارد. بازی‌های دیگری در پیش خواهد بود. شب‌های تابستانی یا زمستانی دیگری خواهند آمد که دوباره کنار هم خواهیم نشست و یک مسابقه را با همان اشتیاق همیشگی دنبال خواهیم کرد. ما هنوز کارمان با هم تمام نشده است.

از همه شما متشکرم.

کیلیان امباپه