ارتقای ابراهیم تونکارا به تیم اصلی بارسلونا با حضور یک زوج قوی و باثبات در پست هافبک تهاجمی، یعنی دنی اولمو و فیرمین لوپز، که مرتباً دقایق بازی را با هم تقسیم میکنند، در تضاد است.
تونکارا فقط یک بازیساز کلاسیک محدود به عمق زمین نیست؛ او از انعطافپذیری تاکتیکی و سرعت بالایی در بازی با توپ برخوردار است که او را قادر میسازد در چندین موقعیت بازی کند.
مراکز جایگزین موجود برای او:
- وینگر (چپ یا راست): به لطف توانایی بالایش در دریبل زدن و عمقش در تقابلهای تک به تک.
- هافبک (پست ۸): به لطف تواناییاش در پرشهای فیزیکی و حرکت آزادانه توپ بین خطوط.
انعطافپذیری این بازیکن، سلاح اصلی او برای فرار از دام شلوغ بودن پستش و ورود به سیستم چرخشی هانسی فلیک است.
جزئیات:
تحلیلگران اسپانیایی با توجه به تراکم بازیکنان در پست بازیساز تهاجمی با حضور دنی اولمو و فرمین لوپز، سوالاتی را در مورد مسیر و فرصتهای موجود برای ابراهیم تونکارا، هافبک، برای رسیدن به تیم اصلی بارسلونا مطرح میکنند.
نگرانی در مورد محدود کردن نقش تونکارا به یک پست، دست کم گرفتن تواناییهای این بازیکن جوان است؛ او توانایی استثنایی در تطبیق با نقشهای مختلف نشان داده است.
مهارت دریبلزنی و سرعت او به او اجازه میدهد تا با راندمان بالا در هر دو سمت زمین به عنوان یک وینگر تهاجمی بازی کند، پستی که باشگاه دائماً به بازیکنانی نیاز دارد که بتوانند در آن نفوذ کنند و چرخش ایجاد کنند.
توانایی تونکارا در حفظ مالکیت توپ تحت فشار و پیشروی به جلو، به او ویژگیهای لازم برای ایفای نقش هافبک تهاجمی شماره ۸ در سیستم هانی فلیک را میدهد، سیستمی که از پرسینگ بالا و انتقال سریع توپ پشتیبانی میکند.
این انعطافپذیری تأیید میکند که طرح ارتقای تونکارا به معضل شلوغ کردن پست بازیساز ختم نمیشود، بلکه به توانایی او در اشغال فضاهای موجود بستگی دارد تا به یک کارت جوکر جدید تبدیل شود که به خط حمله بلوگرانا قدرت بیشتری میبخشد.