مقدمه

 

قبلاً طرحی ارائه دادیم که در آن گفتیم با سینماهای فعال، که مانند دانشگاه‌های آزاد و خصوصی هستند، کاری نداریم و قصد رقابت با آن‌ها را نیز نداریم. هدف ما این است که در کنار آن‌ها، یک «سفره» جدید ایجاد کنیم؛ همان‌گونه که در کنار دانشگاه‌های آزاد، دانشگاه‌های دولتی نیز فعالیت می‌کنند.

 

البته این سفره شرایطی دارد.

 

**شرط اول:** تمامی بازیگران، تهیه‌کنندگان، نویسندگان و سایر عوامل تولید، پیش از آغاز پروژه، یک قرارداد از پیش تعیین‌شده را امضا می‌کنند و می‌پذیرند که در مرحله تولید، بدون دریافت دستمزد فعالیت کنند. اگر پروژه ساخت فیلم با موفقیت به پایان رسید و سودآور شد، تمام سود حاصل به‌صورت مساوی میان تمامی عوامل، از جمله بازیگران، تهیه‌کنندگان، نویسندگان و سایر اعضای پروژه تقسیم خواهد شد.

 

**شرط دوم:** تمامی افراد حاضر در پروژه، به‌صورت رایگان در ساخت فیلم همکاری می‌کنند.

 

همچنین تمامی افرادی که در ساخت این فیلم مشارکت دارند، در یک سازمان یا سامانه جدید، با نامی مانند «سینمای دولتی»، ثبت خواهند شد.

 

# مقدمه دوم و گام دوم

 

در سینمای دولتی، برای هر پروژه، مثلاً حدود ۱۰۰ نفر برای ساخت فیلم انتخاب شده و با آن‌ها قرارداد بسته می‌شود.

 

برای مثال، اگر یک فیلم در گیشه سینماهای ایران حدود ۱۰۰ میلیارد تومان فروش داشته باشد، سود حاصل میان تمام اعضای پروژه به‌طور مساوی تقسیم می‌شود. در این مثال، اگر تعداد عوامل ۱۰۰ نفر باشد، به هر نفر حدود یک میلیارد تومان خواهد رسید.

 

# گام سوم

 

اگر فیلم از استاندارد بالایی برخوردار باشد و موفقیت قابل‌توجهی کسب کند، در صورتی که در میان عوامل پروژه، اعم از بازیگران، نویسندگان، تهیه‌کنندگان و سایر افراد، استعداد یا ستاره‌ای شناسایی شود، همکاری با آن شخص ادامه خواهد یافت؛ زیرا چنین افرادی می‌توانند کیفیت سینمای ایران را افزایش دهند.

 

اما سایر افراد، پس از پایان پروژه، جای خود را به افراد جدید خواهند داد؛ زیرا هدف اصلی سینمای دولتی، توزیع ثروت و ایجاد فرصت برای مردم استان‌های مختلف است و در اولویت دوم، کشف و پرورش استعدادهای برتر قرار دارد.

 

اگر فرض کنیم ساخت هر فیلم حدود ۸ ماه زمان ببرد، هر ۸ ماه یک‌بار باید فرصت جدیدی، مشابه آزمون یا تست فوتبال، برگزار شود تا افراد تازه‌ای وارد این چرخه شوند و از این فرصت اقتصادی بهره‌مند گردند.

 

# آغاز طرح در استان‌ها

 

برای نمونه، این طرح می‌تواند ابتدا در ۱۰ استان بزرگ یا منتخب کشور آغاز شود؛ مانند:

 

* خراسان شمالی

* خراسان جنوبی

* سمنان

* اصفهان

* یزد

* کرمان

* سیستان و بلوچستان

* فارس

* خوزستان

* هرمزگان

 

# ثبت اطلاعات و ارزیابی

 

در سینمای دولتی ایران، لازم است همواره اطلاعات مربوط به هر پروژه ثبت و ارزیابی شود.

 

برای مثال، هر ۸ ماه یک‌بار در هر یک از ۱۰ استان، یک فیلم دولتی ساخته شود. همچنین، برای هر پروژه، حدود یک میلیارد تومان بودجه دولتی اختصاص یابد و میزان فروش آن در سینماهای ایران و سایر بازارها به‌صورت رسمی ثبت و منتشر شود.

 

# مثال

 

فرض کنید در استان سیستان و بلوچستان، یک فیلم با بودجه یک میلیارد تومان در قالب سینمای دولتی ساخته می‌شود. پس از حدود ۸ ماه، فیلم آماده اکران خواهد شد.

 

چند هفته پس از اکران، این فیلم در سینماهای ایران حدود ۱۰۰ میلیارد تومان فروش می‌کند. فرض کنیم حدود ۱۰۰۰ نفر، از بازیگران و نویسندگان گرفته تا فیلم‌برداران، رانندگان و سایر عوامل، در ساخت آن مشارکت داشته‌اند. سود حاصل، مطابق قرارداد، به‌طور مساوی میان تمام این افراد تقسیم می‌شود.

 

اگر این فیلم در خارج از کشور نیز با استقبال مواجه شود و مثلاً حدود ۱۰۰۰ میلیارد تومان فروش داشته باشد، سود حاصل از آن نیز، مطابق همان قانون، میان تمامی عوامل پروژه تقسیم خواهد شد.

 

علاوه بر این، درآمدهای حاصل از تبلیغات، پخش، حق امتیاز و سایر منابع مالی فیلم نیز بر اساس همان قرارداد، به‌صورت مساوی میان اعضای پروژه توزیع می‌شود.

 

در نتیجه، استعدادهای برتر این پروژه به ایران و جهان معرفی خواهند شد و همکاری با آن‌ها ادامه می‌یابد. سایر افراد نیز جای خود را به نیروهای جدید استان سیستان و بلوچستان خواهند داد تا آن‌ها نیز فرصت حضور در این «سفره» و بهره‌مندی از منافع آن را داشته باشند.

عوامل ساخت فیلم و سریال ، حق و دستمزد خود را مطابق موفقیت فیلم و فروش و تبلیغات  به صورت یکسان میگیرند ، و جای خود را درپروژه های جدیدی به سایر مردم ان استان میدهند تا ان هم بهره مند بشوند.