طرفداری | برای شناخت فلورنتینو پرز، رئیس باشگاه رئال مادرید، نیازی نیست رابطهای نزدیک و دوستانه با او داشته باشید. کافی است کارنامه دو دهه اخیر او را دنبال کرده باشید تا بدانید که این مدیر باسابقه چندان علاقهای به شنیدن انتقاد ندارد. برای مدیری که سالها به موفقیت و فتح جام عادت کرده، دو فصل بدون کسب هیچ جامی اتفاقی سنگین و غیرقابلقبول محسوب میشود؛ بهخصوص زمانی که عملکرد ضعیف باشگاه در بازار نقلوانتقالات نیز به یکی از محورهای اصلی انتقادات تبدیل شده باشد.
فلورنتینو سرانجام پس از ماهها فشار، در حالی که با چهرهای جدی در جایگاههای ورزشگاه حضور پیدا میکرد و شاهد چندین تغییر روی نیمکت تیمش بود، تصمیم گرفت واکنشی جدی نشان دهد. او با برگزاری یک نشست خبری غیرمنتظره، برای نخستین بار طی ۱۱ سال گذشته مقابل رسانهها نشست و از برگزاری انتخابات ریاست باشگاه خبر داد. این انتخابات از جنبهای دیگر نیز برای فلورنتینو متفاوت بود؛ او برای نخستین بار طی دو دهه، یک رقیب انتخاباتی داشت. تا آن زمان، پرز در تمام انتخاباتهایی که تنها نامزد حاضر بود، بدون دردسر به پیروزی رسیده بود.
پس از انتخاب مجدد، به نظر میرسید رئیس رئال مادرید تصمیم گرفته سیاستی تهاجمیتر در بازار نقلوانتقالات در پیش بگیرد. هدف فقط تقویت تیم خود نبود؛ فلورنتینو میخواست رقیب سنتی، یعنی بارسلونا، را نیز تحت فشار قرار دهد؛ تیمی که طی دو سال گذشته به قدرت اول فوتبال اسپانیا تبدیل شده بود.
رئیس رئال مادرید مانند مدیری که زخمی شده باشد، تابستان را با رویکردی تهاجمی آغاز کرد. او ژوزه مورینیو را بهعنوان پادزهر پروژه بارسلونا روی نیمکت نشاند و همزمان چهار بازیکن جدید به خدمت گرفت؛ چهار خریدی که قرار بود چهره تیم را تغییر دهند. در میان این چهار بازیکن، مارک کوکوریا و برناردو سیلوا پیش از آن نیز در فهرست بازیکنان مورد توجه بارسلونا قرار داشتند و همین مسئله، به رقابت نقل و انتقالاتی میان دو غول فوتبال اسپانیا بُعد تازهای بخشید.
رویکرد ضدبارسلونایی فلورنتینو در پرونده خولیان آلوارز نیز بهوضوح دیده شد. رئال مادرید برای جذب مهاجم اتلتیکو مادرید که مورد توجه بارسلونا قرار داشت، پیشنهادی ۱۵۰ میلیون یورویی ارائه کرد. اتلتیکو این پیشنهاد را رد کرد، اما ورود رئال مادرید به این پرونده میتوانست هزینه انتقال را افزایش دهد و مسیر احتمالی آلوارز به سمت بارسلونا و ورزشگاه نیوکمپ را دشوارتر کند. فلورنتینو حتی رقابت با بارسلونا را به زمین بسکتبال نیز کشاند و با ارائه پیشنهادی سنگین، لووآوو کابارو را از دسترس باشگاه کاتالان خارج کرد.
در همین حال، نزدیکترین افراد به رئیس رئال مادرید نیز در شبکههای اجتماعی و رسانههای سنتی مشغول دفاع از عملکرد او و تمجید از سیاستهایش بودند. با این حال، هرچه زمان گذشت، مشخص شد بخشی از تصمیمات تابستانی فلورنتینو آنطور که در ابتدا تصور میشد، حسابشده و بدون پیامد نبودهاند. اکنون برخی از این تصمیمات مانند یک بومرنگ به سمت خود رئال مادرید بازگشتهاند.
پیشنهاد ۱۵۰ میلیون یورویی رئال مادرید برای خولیان آلوارز که بعدها با انتشار بیانیهای رسمی نیز تأیید شد، پیامد دیگری در بازار نقلوانتقالات داشت. لایپزیش که در حال مذاکره برای انتقال یان دیومانده بود، با اطلاع از توان مالی رئال مادرید، موضع سختتری در مذاکرات گرفت. منطق بازار ساده است: وقتی همه میدانند باشگاهی توان پرداخت رقمهای سنگین را دارد، مذاکرهکننده طرف مقابل نیز دلیلی برای پایین آوردن قیمت نمیبیند. به همین دلیل، قیمت دیومانده به بیش از ۱۲۵ میلیون یورو افزایش پیدا کرد؛ رقمی که فشار بیشتری بر برنامه نقلوانتقالاتی رئال مادرید وارد میکند.
یکی دیگر از پیامدهای سیاست نقلوانتقالاتی فلورنتینو، برخلاف خواسته او، میتواند به سود بارسلونا تمام شود. انتقال ابراهیما کوناته باعث شد لیورپول به دنبال یافتن جانشینی برای این مدافع باشد و گزینه مورد توجه آنها کسی نبود جز رونالد آرائوخو، مدافع بارسلونا.
آرائوخو که در برنامههای هانسی فلیک جایگاه محکمی نداشت، با انتقالی قرضی میتواند هم یک جای خالی در فهرست بارسلونا ایجاد کند و هم فضای بیشتری برای این باشگاه در سقف دستمزد به وجود آورد؛ دو موضوعی که در شرایط مالی فعلی بارسلونا اهمیت زیادی دارند. به این ترتیب، سیاستی که قرار بود بارسلونا را تحت فشار قرار دهد، در برخی موارد عملاً به این باشگاه کمک کرده است.
با این حال، مهمترین بخش این داستان به پرونده رودری مربوط میشود. در مقطعی به نظر میرسید رودری، ستاره منچسترسیتی و یکی از ارزشمندترین بازیکنان جهان، در مسیر انتقال به رئال مادرید قرار دارد. فلورنتینو پرز او را گزینهای ایدهآل برای تقویت خط میانی میدانست و تلاش کرد با تکیه بر توافق شفاهی موجود با منچسترسیتی، هزینه انتقال را کاهش دهد. اما این رویکرد با واکنش مثبت باشگاه انگلیسی مواجه نشد و همین اختلاف، فرصتی برای ورود بارسلونا به این رقابت ایجاد کرد.
اگر اتفاق غیرمنتظرهای رخ ندهد، رودری فصل آینده را در برنابئو آغاز نخواهد کرد و به جای پوشیدن پیراهن رئال مادرید، راهی بارسلونا و نیوکمپ خواهد شد. به این ترتیب، خوان لاپورتا، رئیس بارسلونا، میتواند مهمترین پیروزی خود در این رقابت مستقیم با فلورنتینو پرز را جشن بگیرد؛ آن هم با جذب بازیکنی که رقیب سنتی برای تقویت خط میانی خود بهشدت به او نیاز داشت.
البته ماجرای رودری فقط به کریخوانی میان هواداران رئال مادرید و بارسلونا محدود نمیشود. ناکامی در جذب این هافبک اکنون میتواند پیامدهایی مستقیم برای ساختار تیم رئال مادرید داشته باشد. این موضوع باعث شده ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، برای نخستین بار صدای خود را درباره نیازهای تیم بلندتر کند. مورینیو در گفتوگو با تلویزیون رسمی باشگاه، از کوتاه بودن فهرست بازیکنان رئال مادرید ابراز نگرانی کرد و تأکید داشت که تیمش به بازیکنی با ویژگیهای برناردو سیلوا نیاز دارد؛ بازیکنی که بتواند در چند پست مختلف خط میانی بازی کند.
در واقع، پیام مورینیو کاملاً روشن بود: رئال مادرید به بازیکنی نیاز دارد که بتواند بخشی از نقشهایی را ایفا کند که قرار بود رودری بر عهده بگیرد. این اظهارات را میتوان نخستین درخواست جدی مورینیو از فلورنتینو برای تقویت ترکیب تیم دانست؛ درخواستی که درست در زمانی مطرح شده که پروژه جذب رودری عملاً در حال فروپاشی است. اما درخواست برای تقویت ترکیب تنها انتقاد مورینیو نبود.
سرمربی پرتغالی پس از پیروزی حداقلی رئال مادرید مقابل فرنتس واروش، از سبک بازی تیمش نیز انتقاد کرد. او معتقد بود بازیکنانش بیش از اندازه جسورانه و پرریسک بازی کردهاند، بهخصوص در مقاطعی که رئال مادرید از حریف پیش بود و نیازی به پذیرش چنین ریسکهایی نداشت. مورینیو معتقد بود بازیکنان با وجود در اختیار داشتن توپ، تصمیمهایی غیرضروری و خطرناک میگرفتند و همین مسئله باعث میشد تیم کنترل بازی را از دست بدهد.
او بهطور مشخص نیز درباره برناردو سیلوا صحبت کرد و شرایط بدنی این بازیکن پس از بازگشت از تعطیلات را پایینتر از سطح مورد انتظار دانست. مورینیو معتقد بود برناردو در نیمه دوم این دیدار دوستانه در کنترل توپ و حفظ مالکیت عملکرد مطلوبی نداشته و بخشی از مشکلات تیم در این زمینه به شرایط او مربوط بوده است.
فصل رسمی رئال مادرید تنها ۱۵ روز دیگر آغاز میشود و پنجره نقلوانتقالات نیز کمی بیش از سه هفته دیگر بسته خواهد شد. به همین دلیل، فرصت فلورنتینو پرز برای واکنش به درخواست سرمربی تیم چندان زیاد نیست. رئیس رئال مادرید که در ماههای گذشته تلاش کرده بود با سیاستی تهاجمی در بازار نقلوانتقالات قدرت خود را به رخ بکشد و همزمان بارسلونا را تحت فشار قرار دهد، اکنون با شرایطی متفاوت مواجه شده است.
پیشنهاد سنگین برای آلوارز، افزایش قیمت دیومانده، پیامد احتمالی انتقال کوناته و در نهایت شکست در پرونده رودری، همگی نشان میدهند که برخی تصمیمات تابستانی فلورنتینو نتایجی متفاوت از آنچه انتظار میرفت به همراه داشتهاند. حالا مورینیو نیز وارد این معادله شده و بهصراحت از نیاز تیم به یک هافبک چندپسته سخن گفته است؛ بازیکنی که بتواند خلأ ایجادشده در میانه میدان را پر کند.
از اینجا به بعد، توپ در زمین فلورنتینو پرز است. باید دید رئیس رئال مادرید توصیه سرمربی پرتغالی را جدی میگیرد و پیش از بسته شدن پنجره نقلوانتقالات، برای جذب یک هافبک جدید دست به کار میشود یا ترجیح میدهد با ترکیب فعلی فصل را ادامه دهد. در هر صورت، یک چیز روشن است: سیاستی که فلورنتینو برای به رخ کشیدن قدرت رئال مادرید در بازار نقلوانتقالات طراحی کرده بود، حالا در چند جبهه به شکل یک اثر بومرنگی در حال بازگشت به سمت خود باشگاه است.
به قلم Martí Molina برای نشریه ara