طرفداری | دو ماه پس از پایان جام جهانی و حذف تیم ملی از این رقابتها، مهدی تاج در یک برنامه تلویزیونی مدعی شد: «هنوز هم معتقدم گل شجاع خلیلزاده به مصر درست بود». جملهای تأملبرانگیز که نشان میدهد مدیریت فدراسیون فوتبال ایران بهجای مواجهه با واقعیتهای فنی و ساختاری، همچنان اصرار دارد با تعابیر شخصی و ساختن افتخارات خیالی از «اتفاقات نیفتاده»، صورتمسئله را پاک کند.
اگر قرار بود فوتبال دنیا بر اساس «اعتقادات شخصی» مدیران اداره شود، تمام قوانین، آییننامهها و تکنولوژیهای داوری فوتبال باید تعطیل میشد. مهدی تاج دیشب در حالی پس از گذشت دو ماه از جام جهانی همچنان روی صحنه گل ردشدهی شجاع خلیلزاده مانور میدهد و قانون صریح فوتبال را به روایت شخصی خودش تعبیر میکند که آن صحنه از نگاه تمام مراجع داوری و مقررات بینالمللی، یک آفساید ساده، واضح و روشن بوده است.
این اصرار عجیب برای تبدیل کردن یک «گل آفساید» به یک دستاورد و حماسهی ناتمام، عصاره همان تفکری است که سالهاست بر فوتبال ایران سایه انداخته است. الگویی مدیریتی که بهجای بررسی کارشناسی عملکرد، آسیبشناسی ناکامیها و پاسخگویی درباره کارنامه واقعی، سعی دارد با مترومعیارهای شخصی، از هیچ، برای خود افتخار بتراشد. وقتی رئیس فدراسیون فوتبال بهجای تحلیل خروجی یک تورنمنت بزرگ، همچنان درگیر اثبات درست بودن گلی است که ثبت نشده، یعنی ترجیح میدهد بهجای دنیای واقعی مستطیل سبز، در خطکشیهای ذهنی خود زندگی کند.
با این نگاه مدیریتی کاملاً تاریخمصرفگذشته که قانون صریح فوتبال را تابع «اعتقاد رئیس» میداند، تکلیف آینده فوتبال ایران از همین حالا مشخص است. تفکری که افتخار خود را در «چیزی که میتوانست بشود اما نشد» میجوید، هرگز توان دیدن افقهای توسعه، برنامهریزی حرفهای و زیرساختی را نخواهد داشت. تا زمانی که سکان هدایت فوتبال در دست چنین رویکردی است، نباید منتظر هیچ تحول و آینده روشنی برای این ورزش بود.