طرفداری | علی تاجرنیا، نماینده هلدینگ خلیج فارس در باشگاه، رئیس هیئتمدیره و سرپرست مدیرعاملی استقلال، نشان داده از هیچ فرصتی برای قرار گرفتن جلوی دوربین، حرف زدن و پروموت کردن خودش صرفنظر نمیکند. او در جریان مراسم روز خبرنگار اعلام کرد که باشگاه استقلال تمام پروندههای شکایت از خبرنگاران و رسانهها را که از سوی باشگاه در جریان بوده، مختومه اعلام میکند!
اما آقای تاجرنیا! پس گرفتن شکایت از خبرنگاران، «جایزه» یا «هدیه» نیست که آن را با افتخار و غرور پشت تریبون اعلام کنید و با تشویق حاضران دچار این سوءتفاهم شوید که حرف درستی زدهاید یا تصمیم شاهکاری گرفتهاید. پیش از آنکه این تصمیم را به عنوان یک «امتیاز بزرگ» به حساب خود بنویسید، سؤال اصلی این است: شما اصلاً از چه کسانی شکایت کرده بودید که حالا با منت از پسگرفتن آن صحبت میکنید؟
آیا از همان رسانهها و خبرنگارانی شکایت کردید که پرسیدند چرا باشگاهی با این عظمت باید یک سال کامل را بدون مدیرعامل رسمی سپری کند؟ همان افرادی که پرسیدند شما چطور و با کدام ضابطه و قانون، یک سال تمام خودتان را همزمان در پست ریاست هیئتمدیره و سرپرستی مدیرعاملی منصوب کردهاید؟ آیا از کسانی شکایت کردید که دست روی پروندههای گذاشتند و پرسیدند پنجره نقلوانتقالاتی استقلال روی اشتباهات چه کسانی بسته شد و چرا تیم مدیریتی توان باز کردنش را ندارد؟ یا همانهایی که هزار و یک مشکل عمیق و ساختاری استقلال تحت مدیریت شما را فریاد زدند؟
شکایت از خبرنگارانی که وظیفه ذاتیشان روشنگری و طرح پرسشهای هواداران است، از همان ابتدا یک اقدام اشتباه و نشانه عدم تحمل نقد بود. حالا تبدیل کردنِ پسگرفتنِ همان شکایتهای اشتباه به یک دستاورد، اوج وارونهنمایی در مدیریت است.
واقعیت تلخ این است که تا زمانی که آقایان به جای حل ریشهای مشکلات، مواجهه صادقانه با بحرانها و پاسخگویی درباره کارنامه خود، حتی از کوچکترین و پیشپاافتادهترین مسائل به دنبال دستاوردسازی و شوآف برای خودشان هستند، استقلال هیچ آینده روشنی نخواهد داشت. باشگاهی که نقد را با دادگاه پاسخ میدهد و منت پسگرفتن شکایتش را بر سر رسانه میگذارد، فرسنگها از ساختار یک باشگاه حرفهای فاصله دارد.