هشت اگوست، روز تولد و همچنین روز مرگ مردی ست که تنها 36 روز روی نیمکت تیم ملی انگلیس نشست و خاطرات خوشی را ساخت. مردی که از شمالغرب و منچسترسیتی به پاس کسب نخستین قهرمانی اروپایی سیتیزنها تا جنوب و استادیوم به خاطر کسب دو قهرمانی در لباس آرسنال مورد احترام هواداران انگلیسی است.
این داستان 36 روز نشستن جو مرسر روی نیمکت انگلستان در بهار سال 1974 است...
در دسامبر 1981، روزنامه آبزرور پس از شکست محمد علی توسط ترور بربیک در باهاما، و پایان دوران حرفهای او تیتر "پادشاهی که با ماشین زباله رینگ را ترک کرد" را چاپ کرد. احتمالا میتوان از این عبارت برای اتفاق روز اول ماه می 1974 نیز بهره جست. روزی که دوران سر الف رمزی روی نیمکت تیم ملی انگلیس پایان یافت
بیانیهی کمیته فنی اتحادیه فوتبال انگلیس تحت ریاست سر هارولد تامپسون، برای اعلام اخراج قهرمان جام جهانی 1966 به خوبی چنین تیتری را توجیه میکند. متنی با عبارات بی روح که بیشتر شبیه نامههای سران کرملین برای عزل فرماندهان خاطی در عصر جنگ بود. بی رحم و بی بخشش و البته با نادیده گرفتن هرگونه خدمات مثبت
کمیته اتحادیه فوتبال انگلیس با هدف بررسی آینده فوتبال کشور ، در تاریخ چهارده فوریه تشکیل شد و با عنایت به سیاستهای آتی ما در رابطه با ارتقای فوتبال ملی تصمیم گرفته شد آقای سر آلف رمزی از عنوان سرمربی تیم انگلیس عزل شود. این مطلب به اتفاق آرا توسط کمیته اجرایی پذیرفته شد.
ماجرا از آوریل 1972 قوت بیشتری گرفته بود. برتری 3-1 ژرمنها در ومبلی در مسیر یورو 72 چیزی نبود که به راحتی قابل بخشش باشد. زوج پیتر استوری و نورمن هانتر در مرکز زمین به قدری خشن ظاهر شدند که آلن هوبی در ساندی اکسپرس، نوشت:
من از روشهای خشونتآمیز و زشت انگلیسیها خجالت کشیدم .
سپس شکست از لهستان در سال 1973 از راه رسید. . مجله فول در سرمقالهی خود نوشت:
بازی دفاعی کثیف در واقع قبل از شروع مسابقه در برنامه تاکتیکی انگلیس گنجانده شده بود... بنابراین وقتی میگوییم آلف باید برود، صرفاً به این دلیل نیست که میخواهیم فوتبال انگلیس از آن روزمرگی بیروح بیرون بیاید. به این دلیل نیست که هواداران انگلیسی دوست دارند به مدافعان کناری و مهاجمان کناری فرصتی برای تثبیت خود داده شود.. بلکه به این دلیل است که کل ایده استفاده از تاکتیکهای ضدفوتبال و محافظه کارانه برای پوشاندن مشکلات ساختاری خط دفاع و ناکامی مان در طراحی حملات همه را خسته کرده.
در بهار 1974 و در بازی برابر پرتغال در لیسبون رمزی خیلی دیر به فکر تغییرات افتاد، به انگارههای قدیمی پشت پا زد و اولین بازی ملی فیل پارکس، مایک پجیچ، مارتین دابسون، دیو واتسون، استن بولز و ترور بروکینگ را به آنها هدیه داد. تلاش، بیهوده بود. اتحادیه، قبل از اینکه بچههای تازه نفس انگلیس در ورزشگاه دا لوز به میدان برود، تصمیم خود را گرفته بود. سالها بود که سر الف رمزی، با بی حوصلگی در مقابل منتقدین خود روش تحقیر را پیش گرفته بود.
فضای رسانهای انگلیس به جایی رسیده بود که خبری از جلسات رو در روی سرمربی با منتقدین نبود و کسانی چون کلاف و آلیسون در itv تحقیرهای رمزی را با تمسخر و نیش و کنایه او خنثی میکردند...
ادامه دارد
*با توجه به محدودیت کاراکتر در ارسال متن، مطلب در چند قسمت ارسال خواهد شد