طرفداری| دنیل مالدینی ۲۵ ساله که در میلان نتوانست جایگاه ثابتی برای خود پیدا کند و پس از آن چندین بار پیراهن تیم‌های مختلف سری آ را بر تن کرد، حالا زیر نظر فابیو پیساکانه به بازیکنی تأثیرگذار تبدیل شده است.
چهار بازی متوالی با گلزنی در لیگ ایتالیا، دعوت دوباره به تیم ملی و عملکرد امیدوارکننده کالیاری، همگی نشانه‌هایی هستند که از آغاز فصلی متفاوت برای او حکایت دارند.
نیکی باندینی در گزارشی برای روزنامه گاردین به وضعیت غیرمنتظره سری آ و شروع درخشان کالیاری پرداخته و در این میان، داستان دنیل مالدینی را به‌عنوان یکی از جذاب‌ترین روایت‌های فصل فوتبال ایتالیا برجسته کرده است. کالیاری که در ۳۰ سال گذشته تنها یک بار توانسته بود فصل را در نیمه بالایی جدول به پایان برساند، فصل جاری را با چهار پیروزی در پنج مسابقه آغاز کرد؛ بهترین شروع این تیم در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا طی بیش از نیم قرن. تیمی که در سال ۱۹۷۰ قهرمان ایتالیا شده بود، حالا بار دیگر توجه‌ها را به خود جلب کرده است؛ هرچند مسیر این موفقیت، بیش از هر چیز به شکل‌گیری تدریجی یک پروژه فوتبالی و عملکرد بازیکنانی وابسته است که بسیاری از آن‌ها هنوز ۲۵ ساله نشده‌اند.
فابیو پیساکانه؛ مردی با داستانی فراتر از فوتبال
یکی از عوامل مهم شروع خوب کالیاری، فابیو پیساکانه، سرمربی این تیم است؛ بازیکنی سابق که پس از بازگشت به باشگاه در سال ۲۰۲۲ به‌عنوان دستیار مربی فعالیت کرد و سپس دو سال هدایت تیم‌های پایه را بر عهده گرفت تا اینکه در سال ۲۰۲۵ به‌عنوان سرمربی تیم بزرگسالان انتخاب شد. پیساکانه پیش از این نیز به‌دلیل مسیر زندگی و حرفه‌ای‌اش مورد توجه قرار گرفته بود. او در نوجوانی به سندرم گیلن‌باره مبتلا شد، بیماری‌ای که باعث فلج شدنش شد و او را به مدت ۲۰ روز در کما فرو برد، اما پس از بهبودی دوباره به فوتبال بازگشت و پله‌پله از دسته‌های پایین‌تر فوتبال ایتالیا بالا آمد تا در ۳۰ سالگی نخستین بازی خود در سری آ را تجربه کند. او همچنین زمانی خبرساز شد که تلاش یکی از مدیران باشگاه راونا برای پرداخت رشوه به‌منظور تبانی در مسابقه‌ای از دسته سوم را گزارش کرد. چنین گذشته‌ای لزوماً موفقیت در مربیگری را تضمین نمی‌کرد، اما پیساکانه در کالیاری نشان داده است که از نظر تاکتیکی مربی توانمندی است.
هری وینکس، هافبک کالیاری و بازیکن سابق تیم ملی انگلیس، تاتنهام و لسترسیتی، اخیراً درباره سرمربی خود گفت: «من در دوران حرفه‌ای‌ام با مربیان بزرگ زیادی کار کرده‌ام. مربی پیساکانه قطعاً در بالاترین سطح قرار دارد. از زمانی که به اینجا آمده‌ام، او همه را بهتر کرده است؛ از جمله خودم. واقعاً از کار کردن با او لذت می‌برم و فکر می‌کنم می‌تواند به بالاترین سطوح این ورزش برسد.» حضور وینکس و یری مینا، مدافع کلمبیایی، شاید در نگاه اول این تصور را ایجاد کند که کالیاری صرفاً محل گردهم آمدن بازیکنانی است که دوران اوج خود را پشت سر گذاشته‌اند؛ اما واقعیت کاملاً متفاوت است. بخش عمده بازیکنان ثابت این تیم ۲۵ ساله یا جوان‌تر هستند و ترکیب تجربه بازیکنان باتجربه با استعدادهای جوان، بخشی از هویت تیمی است که در آغاز فصل نتایج قابل توجهی گرفته است.
چهار بازی متوالی با گل؛ تولد ۲۵ سالگی متفاوت دنیل مالدینی
در جریان دیدار کالیاری مقابل یوونتوس، دنیل مالدینی بار دیگر توانایی‌های خود را به نمایش گذاشت. کمی بیش از ۱۵ دقیقه از شروع مسابقه گذشته بود که او از سمت چپ به داخل محوطه حرکت کرد و از گوشه محوطه جریمه شوت زد. ضربه نخستش چندان خطرناک به نظر نمی‌رسید، اما توپ پس از برخورد با مدافع دوباره مقابل او قرار گرفت و سپس به پل مندی رسید. مندی با قدرت مدافع مقابل را از جریان بازی خارج کرد و توپ را به مالدینی برگرداند تا این مهاجم از فاصله‌ای نزدیک دروازه را باز کند. این گل، چهارمین مسابقه متوالی سری آ بود که مالدینی در آن موفق به گلزنی می‌شد؛ اتفاقی که هم‌زمان با بیست‌وپنجمین سالروز تولدش، هدیه‌ای فوتبالی و به‌یادماندنی برای او به شمار می‌رفت. عملکرد او در این مسابقه نه‌تنها به ادامه روند شخصی‌اش کمک کرد، بلکه نمادی از نقشی بود که در پروژه جدید کالیاری پیدا کرده است.
با این حال، هفته‌های اخیر برای مالدینی فقط با اتفاقات مثبت همراه نبوده است. ماه گذشته، پس از تصادف رانندگی و مردود شدن در آزمایش تنفس‌سنج، گواهینامه رانندگی او ضبط شد. در گزارش‌های مربوط به این حادثه آمده بود که پنج نفر دچار جراحات جزئی شده‌اند. آزمایش‌های بیمارستانی بعدی برای بررسی مواد مخدر نتیجه منفی داشتند، اما این اتفاق همچنان بخشی از دوره پرتنش زندگی او باقی ماند. در همین مقطع، مالدینی برای نخستین بار پس از بازگشت روبرتو مانچینی به سمت سرمربیگری تیم ملی ایتالیا به اردوی آتزوری دعوت شد.
عملکرد فردی او در بازی‌های ملی یکدست نبود، اما در پیروزی سه بر یک ایتالیا مقابل ترکیه در خانه، در کنار هم‌تیمی‌اش در کالیاری، الساندرو رومانو، از ابتدا به میدان رفت. این مسابقه از نظر تاریخی نیز برای کالیاری اهمیت داشت؛ زیرا از سال ۱۹۷۲ به این سو، دو بازیکن این باشگاه برای نخستین بار در یک دیدار رسمی تیم ملی ایتالیا هم‌زمان در ترکیب اصلی قرار گرفتند.
نام خانوادگی مالدینی؛ امتیاز بزرگ یا باری سنگین؟
برای دنیل مالدینی، مسیر رسیدن به جایگاه کنونی فقط به رقابت با مدافعان و گلزنی در سری آ محدود نبوده است. او از همان سال‌های نخست فوتبالش با مقایسه‌ای اجتناب‌ناپذیر روبه‌رو بود: پدرش پائولو یکی از بزرگ‌ترین مدافعان تاریخ میلان و فوتبال ایتالیاست و پدربزرگش چزاره نیز با میلان قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا را تجربه کرده بود.
پائولو این افتخار را پنج بار دیگر به دست آورد و میراثی بر جای گذاشت که هر بازیکنی با چنین نام خانوادگی‌ای ناگزیر باید با آن مواجه شود. منتقدان دنیل بارها او را با اصطلاح ایتالیایی «Un Raccomandato» توصیف کرده‌اند؛ عبارتی برای کسی که تصور می‌شود فرصت‌هایش را به‌واسطه ارتباطات و آشنایی‌هایش به دست آورده است. در مورد مالدینی، این اتهام به معنای بهره‌مندی از امتیاز خانوادگی بود؛ گویی او نه‌فقط فرزند یک اسطوره، بلکه نوه یک اسطوره دیگر است و از همان ابتدا مسیر همواری پیش پایش قرار داشته است.
دنیل در آکادمی میلان رشد کرد و نخستین بازی خود برای تیم بزرگسالان این باشگاه را در سال ۲۰۲۰ انجام داد، اما هرگز نتوانست در سن‌سیرو به جایگاهی ثابت و تأثیرگذار دست پیدا کند. پس از آن، مسیر حرفه‌ای او میان تیم‌های مختلفی در فوتبال ایتالیا ادامه یافت؛ از اسپتزیا و امپولی گرفته تا مونتزا، آتالانتا و لاتزیو. این جابه‌جایی‌ها به او فرصت دادند تجربه بیشتری کسب کند، اما تا پیش از حضور در کالیاری، هیچ‌کدام به نقطه عطفی پایدار در دوران حرفه‌ای‌اش تبدیل نشدند.
اکنون شرایط متفاوت به نظر می‌رسد. زیر نظر پیساکانه، مالدینی فرصت پیدا کرده است توانایی‌هایش را در چارچوب تیمی منسجم‌تر نشان دهد و با گلزنی‌های پیاپی، بیش از گذشته خودش را در مرکز توجه قرار دهد. هنوز برای نتیجه‌گیری قطعی درباره آینده او زود است، اما شروع این فصل نشان می‌دهد که شاید دنیل بتواند به‌تدریج از زیر سایه نام بزرگ خانواده‌اش بیرون بیاید و داستان فوتبالی خودش را بنویسد.
دیدگاه‌ها