طرفداری | رودری همیشه به داشتن شخصیتی متفاوت با بسیاری از ستارگان فوتبال شهرت داشته است؛ بازیکنی که زندگی شخصی، تحصیلات و رابطه با خانواده را بخش مهمی از هویت خود می‌داند. ستاره اسپانیایی منچسترسیتی در مطلبی که در رسانه The Players' Tribune منتشر کرده، خاطره بامزه‌ای از سال‌های ابتدایی حضورش در منچسترسیتی تعریف کرد؛ خاطره‌ای که نشان می‌دهد رفتار عادی و بی‌تکلف او چگونه باعث تعجب و حتی کلافگی هم‌تیمی‌هایش شده بود.

رودری: آگوئرو و اوتامندی همیشه من را مسخره می‌کردند!

رودری درباره شوخی‌های دو ستاره سابق آرژانتینی منچسترسیتی گفت:

آگوئرو و اوتامندی همیشه من را مسخره می‌کردند! نه‌فقط به خاطر لباس پوشیدنم، بلکه به این دلیل که بعد از تک‌تک مسابقات، سوار اتوبوس تیم می‌شدم و با همسرم تماس تصویری می‌گرفتم. من فوتبالیست هستم و او پزشک است. به همین خاطر سال‌های زیادی مجبور بودیم دور از هم زندگی کنیم و به این فاصله عادت کنیم. وقتی از کسی که دوستش داری دور هستی، چه کار می‌کنی؟ خب معلوم است، با او تماس تصویری می‌گیری! بعد از هر مسابقه، چه می‌بردیم و چه می‌باختیم، با او تماس می‌گرفتم. وقتی پیروز می‌شدیم، هیچ مشکلی نبود؛ چون بچه‌ها سر و صدا می‌کردند، جشن می‌گرفتند و اصلاً متوجه تماس من نمی‌شدند.

اما وقتی می‌باختیم، باز هم همان آدم همیشگی بودم. هیچ ملاحظه‌ای در حرف زدنم نداشتم. وقتی با همسرم صحبت می‌کنم، انگار ذهنم به دوران دانشگاه برمی‌گردد و دوباره همان رودریگوی سابق می‌شوم. تصور کنید اتوبوس تیم در سکوت مطلق فرو رفته، همه سرشان را پایین انداخته‌اند و از ناراحتی و ناامیدی هیچ‌کس حرف نمی‌زند، اما من با صدای بلند پشت تلفن می‌گویم: «آره، راستش امروز یه کم افتضاح بودیم! آره، آره، مساوی کردیم. آره، حسابی اعصابم خورده... به‌هرحال، بگذریم! تو چطوری؟ روزت چطور گذشت؟».

اولین باری که این اتفاق افتاد، آگوئرو و اوتامندی من را کشیدند کنار و گفتند: «مرد حسابی! نمی‌تونی این‌طوری با صدای بلند توی گوشی حرف بزنی! پپ صدات رو می‌شنوه! همه دارن می‌شنون چی می‌گی!» اما من بعد از هر مسابقه باز هم به همسرم زنگ می‌زدم و بدون هیچ رودربایستی و ملاحظه‌ای حرف می‌زدم. مثلاً می‌گفتم: «آره، امروز خوب بود. بردیم، ولی خودم یه کم افتضاح بازی کردم! داری نتفلیکس می‌بینی؟ چی داری می‌خوری؟» از دست من دیوانه شده بودند! دلشان می‌خواست من را بکشند، ولی اصلاً برایم مهم نبود!

این خاطره به‌خوبی تفاوت نگاه رودری با بعضی از هم‌تیمی‌هایش را نشان می‌دهد. در حالی که بازیکنان منچسترسیتی پس از شکست‌ها همچنان درگیر نتیجه مسابقه بودند، رودری تلاش می‌کرد به محض خروج از زمین، دوباره به زندگی عادی خود برگردد.

رودری که در دوران تحصیل با شریک زندگی خود آشنا شده بود، رابطه عاطفی و ارتباط مستمر با او را حتی در شلوغ‌ترین روزهای فوتبالی‌اش حفظ می‌کرد. او معتقد است فوتبال نباید تمام هویت یک بازیکن را در بر بگیرد و حفظ ارتباط با زندگی واقعی، نقش مهمی در متعادل ماندن شخصیتش داشته است.