طرفداری| منچسترسیتی در این بازی مقابل قهرمان اروپا، در حالی که پپ گواردیولا، سرمربی سابق این تیم، با آن کلاه لبه‌دار معروفش از جایگاه ویژه نظاره‌گر بود، چیزی نمانده بود که پس از پیروزی پرشور یکشنبه در آنفیلد، در ورزشگاه اتحاد به شکستی کامل و خجالت‌آور تن بدهد. برای مدتی، همه‌چیز طوری پیش رفت که انگار شب روبه‌رو شدن با واقعیت فرا رسیده است؛ شبی که هیاهو، شادی و حس سرکشی آخر هفته محو شود و جایش را به تلخی و ابهام بدهد. شبی که ادامه دادن در هفته‌ها و ماه‌های آینده، زیر سایه بلاتکلیفی‌ای خردکننده، بیش از حد طاقت‌فرسا به نظر برسد.
سیتی تا دقیقه ۳۱ با سه گل از پاری‌سن‌ژرمنِ طوفانیِ لوئیس انریکه عقب افتاده بود و در آستانه تحقیر تمام‌عیاری مقابل هواداران خود و مربی سابقش قرار داشت.
سه گل خورده بود، اما می‌توانست پنج گل هم دریافت کند. گل‌های دزیره دوئه، عثمان دمبله و ویتینیا انگار قلب سیتی را از هم دریده بودند.
اما به هر حال، سیتی در نیمه دوم از زمین بلند شد. دوباره جان گرفت، آدرنالینش بازگشت و واکنش نشان داد. تیم مارسکا کامبکی را کلید زد که هرچند به دهن‌کجی تمام‌عیاری به دنیا ختم نشد، دست‌کم نشان داد این تیم و این مربی، که هیچ خطایی هم مرتکب نشده‌اند، قرار نیست به این راحتی به حاشیه رانده شوند؛ اتفاقی که خیلی‌ها دوست دارند شاهدش باشند!
سیتی نتوانست بازگشتش را کامل کند؛ و راستش، اگر موفق می‌شد، دیگر واقعاً دیوانه‌وار بود. با این حال، اعتبار این تیم در نیمه دوم احیا شد و سیتی، پاری‌سن‌ژرمن را در فضایی آکنده از جنون و التهاب به وحشت انداخت.
ارلینگ هالند در آن نیمه دو بار برای سیتی گل زد و یک بار هم تیر دروازه را لرزاند. در دقایق پایانی، وقتی بازی ۴-۲ بود، او نزدیک بود با یک بغل پای ساده در تیر دوم، گل سوم را هم به ثمر برساند. خدا می‌داند اگر آن توپ گل می‌شد، بازی به کجا می‌کشید!
در فاصله دو گل هالند، این گل مگنس اکلیوش بود که با اشتباه دوناروما، دروازه‌بان پاری‌سن‌ژرمن که شب خوبی را پشت سر نگذاشت، اجازه نداد سیتی واقعاً به بازگشت امیدوار شود.
در واپسین لحظات نیز فران تورس، مهاجم سابق سیتی که به‌عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شده بود، یک ضربه پنالتی را برای تیم فرانسوی از دست داد.
با این حال، هنگام سوت پایان، ورزشگاه بزرگ و مدرن اتحاد هنوز تقریباً پر بود. تیم مارسکا پس از یک دور افتخار، با تشویق هواداران بدرقه شد.
چند تیم را سراغ دارید که با وجود دریافت چهار گل، با چنین بدرقه‌ای روبه‌رو شوند؟
این روزها، روزهای عجیب و حتی تا حدی هولناکی برای موفق‌ترین باشگاه سال‌های اخیر فوتبال انگلیس است. اما اگر روزی قرار باشد سیتی سقوط کند، به نظر می‌رسد همه با هم سقوط خواهند کرد!
حمایت هواداران؛ «تا دم مرگ با سیتی خواهیم ماند»
حتی اگر اتفاقات دو هفته اخیر هم وجود نداشت، باز هم این مسابقه بزرگ‌ترین شب فصل سیتی تا اینجای کار بود؛ دیداری مقابل پاری‌سن‌ژرمنی که پس از سال‌ها تلاش و ناکامی، سرانجام خودش را به‌عنوان پرچم‌دار فوتبال اروپا و قدرت شماره یک این قاره تثبیت کرده است.
سیتی در آغاز کار، در آزمون این نبرد کاملاً مردود شد. این تیم در نیمه اول، بدون توپ فاجعه‌بار بود؛ کند، بی‌فکر و آن‌قدر از نظر تاکتیکی سردرگم که تیم فرانسوی بارها و بارها فضای کافی برای بازی‌سازی پیدا کرد.
پاریس مثل همیشه توپ را با سرعت ویرانگری به گردش درمی‌آورد و به دنبال بهره‌برداری از هر فضای خالی بود. با این حال، اینکه دوئه توانست در دقیقه ۱۳ از فاصله ۲۰ متری، از میان دو مدافع سیتی شوت بزند و توپ را از کنار دست دوناروما به گل تبدیل کند، از نگاه تیم میزبان سهل‌انگاری‌ای نابخشودنی بود.
دوئه و یارانش در نیمه اول سیتی را کیش و مات کردند!
شادی بازیکنان پاریس پس از گل، خود گواهی بر بزرگی حریف بود. این گل برای تیم انریکه نیز بخشی از شبی ویژه به شمار می‌آمد. دو دقیقه بعد، آن‌ها دوباره مشغول جشن گرفتن بودند.
این بار خطر از جناح راست آغاز شد. پاس چیپ و زیبای دمبله به دهانه دروازه برای دوئه دقیق و حساب‌شده بود و ضربه والی تک‌ضرب او به توپ برگشتی، شاهکار از آب درآمد. دمبله با ضربه سر توپ را خواباند و گل دوم را به ثمر رساند؛ همان لحظه احساس می‌شد بازی دیگر تمام شده است. اما نه... هنوز نه.
سیتی تلاش کرد خودش را پیدا کند. بازیکنان این تیم در میانه میدان جنگیدند و کوشیدند با استفاده از وینگرهایشان، جرمی دوکو و آنتوان سمنیو، ساختار دفاعی پاریس را از هم باز کنند. با این حال، تهدید پنهان تیم انریکه همواره وجود داشت.
سرعتی که پاریسی‌ها با آن توپ را به جلو می‌بردند، هم ترسناک بود و هم تماشایی. کمی پس از دقیقه ۳۰، اشرف حکیمی سانتر دوئه را با ضربه سر به تیر دروازه کوبید، اما این اتفاق اهمیت چندانی نداشت؛ چراکه در ادامه همان صحنه، تیمش بار دیگر گل زد.
پاس پاشنه بی‌نقص وارن زئیر-امری به ویتینیا، هافبک پرتغالی را در موقعیت شوت‌زنی قرار داد و او از فاصله ۱۶ یاردی توپ را به تور دروازه رساند.
حالا انتخاب سیتی روشن بود: یا مچاله شود و تسلیم شود، یا به هر شکلی که شده، نیرویی از درون خود بیرون بکشد. انصافاً باید گفت که این تیم راه دوم را انتخاب کرد.
با جان گرفتن سکوها، سیتی روی موجی از آدرنالین سوار شد. در دقیقه ۵۳، اندیایه سانتر کرد و هالند با یک ضربه سر نوک‌دار یکی از گل‌ها را جبران کرد. برای لحظاتی کوتاه، بوی اتفاقی خارق‌العاده به مشام می‌رسید. این بار نوبت پاریس بود که کمی سردرگم به نظر برسد.
پپ گواردیولا در اتحاد؛ میراث باشکوه او باقی خواهد ماند؟
یوشکو گواردیول ضربه سری زد که توپ از روی خط دروازه برگشت داده شد. سپس هالند تیر دروازه را به لرزه انداخت. کمی بعد، در حالی که هنوز ۱۵ دقیقه تا پایان مسابقه باقی مانده بود، او از داخل محوطه جریمه با یک بغل پا، گل دوم خودش و تیمش را به ثمر رساند.
سیتی باز هم به حمله ادامه داد. این دیگر فوتبال دیوانه‌وار و بی‌محابایی بود؛ بازی‌ای سرشار از هیجان، آشوب و موقعیت‌های گل‌زنی. تیم مارسکا در پایان مسابقه از مجموع ۴۲ شوت، ۲۷ شوت را به سمت دروازه حریف زده بود.
شکست با چنین سناریویی مقابل قهرمان اروپا، خودش نوعی بیانیه از سوی تیمی بود که در داخل و خارج از زمین، زیر فشار شدیدی قرار گرفته است. سیتی در شکست خانگی نیز اعتبار خود را حفظ کرد!
دیدگاه‌ها