امیر قلعه نوعی سرمربی است که ضعف های تیمش را معمولاٌ رو نمی کند اما امسال با صراحت و چندین بار از خلا مجتبی جباری در تیمش صحبت به میان آورد. این نشان می هد که اینبار مشکل فراتر از آن است که قلعه نوعی آنرا عنوان نکند. با فروش مجتبی جباری استقلالی ها در میانه میدان به یک باره خود را دست خالی دیدند اما با توجه به اینکه اواخر فصل نقل و انتقالات بود اقدام آنچنانی برای پر کردن این جای خالی نتوانستند انجام دهند. جذب کرار پر حاشیه تنها راهکار اورژانسی فتح الله زاده بود که البته عملی نشد.
استقلال در 4 بازی سه برد در این فصل بدست آورده است و روی کاغذ کارنامه قابل قبولی دارد اما بازی های این تیم چیز دیگری را نشان می دهد. گرایش بیش از حد بازی این تیم به جناحین، افزایش شوت از راه دور، گره خوردن شدید بازی در بسیاری از مقاطع همه و همه نشان از نیاز مبرم استقلال به یک هافبک خلاق و بازیساز دارد. خط هافبک استقلال که همیشه جزو نقاط قوت این تیم به شمار می رفت این فصل ناقص است و با این وضع آینده روشنی نمی توان برای آبی ها پیش بینی کرد. تنها امید قلعه نوعی به بازگشت احمد جمشیدیان است که بتواند مرهمی بر این زخم بزرگ تیمش باشد.
ترک به یک باره استقلال از جانب جباری این تیم را در وضعیت دشواری قرار داد. بازگشت تیموریان، خرید نوری و تمدید قرارداد نکونام استقلال را در قسمت دفاعی خط هافبکش بسیار مستحکم نمود اما شماره هشت با رفتنش خلاقیت را نیز از خط هافبک استقلال با خود برد. شاید قلعه نوعی حسرت زمانی را می خورد که جانواریو و جباری را همزمان در اختیار داشت ولی امروز هیچ یک در تیمش نیستند. مهاجمان استقلال هر چقدر هم دونده و خلاق باشند باز نیاز به هافبکی دارند که آنها را تغذیه کند. مهره های فعلی قلعه نوعی در خط هافبک تا کنون نتوانسته اند این کار را بدرستی انجام دهند و انتظاری هم از آنها نیست که بتوانند چنین کاری انجام دهند. شیوه بازی و تخصص هافبک های کنونی استقلال به گونه ای نیست که بتوانند جای خالی جباری را پر کنند.
به هر ترتیب کمتر از دو هفته دیگر استقلال در یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان آسیا باید به مصاف بوریرام تایلند برود و در لیگ برتر نیز بازی های دشواری در آینده انتظار آبی ها را می کشد، باید دید تا آنروز قلعه نوعی چه تدبیری برای این مشکل خواهد اندیشید.