سال پیش نکونام از اروپا برگشت، آندو و مهدوی کیا هم که قبل از او اروپا را ترک و به لیگ برتر بازگشته بودند. این روزها هم خبر جدایی شجاعی از اوساسونا به گوش می رسد و این هافبک نیز به ناچار برای اروپایی ماندن حضور در یک تیم دسته دومی را به بازگشت به لیگ برتر ترجیح داده است. اکنون دژاگه و گوچان نژاد تنها لژیونرهای قابل اتکای تیم ملی هستند، البته این دو هم مثل دانیال داوری از ایران راهی اروپا نشده اند و با توجه به محل زندگی شان از همان ابتدا در تیم های اروپایی بازی می کردند و نمی توان لژیونر نامیدشان. (در این مقاله منظور از لژیونر بازیکنانی هستند که از ایران راهی اروپا و تیم های خارجی شده اند.) این در حالی است که در سال های گذشته حداقل چهار الی پنج لژیونر خوب از کشورمان در تیم های اروپایی حضور داشتند.
این روزها با کم شدن ترانسفر بازیکن به تیم های اروپایی و همچنین بازگشت لژیونرهای سابق به کشور، شمار بازیکنان شاغل در لیگ های اروپایی به صفر نزدیک می شود. شاید اوج حضور ستاره های ایرانی در اروپا به بعد از جام جهانی 1998 بر می گردد. در این دوران با توجه به درخشش تیم ملی در جام جهانی بازیکنانی چون علی دایی، مهدی مهدوی کیا، مهدی پاشازاده، مهرداد میناوند، خداد عزیزی، کریم باقری، رسول خطیبی، وحید هاشمیان و چند بازیکن دیگر راهی تیم های بزرگ اروپایی شدند. عملکرد قابل دفاع این بازیکنان در اروپا باعث شد تا این رویه تا چندین سال ادامه یابد اما عدم راهیابی ایران به جام جهانی در سال 2002 باعث شد تا ستاره های آن زمان تیم ملی در فوتبال دنیا دیده نشوند. پس از این دوره سال 2006 دوباره فوتبال ایران جهانی شد و علی رغم عملکرد نه چندان مناسب باز هم شاهد این بودیم که جوانان تیم ملی کشورمان چشم اروپایی ها را گرفتند و دور جدیدی از انتقال بازیکنان ایرانی به اروپا آغاز شد. در این دوره جواد نکونام، علی کریمی، مسعود شجاعی و حسین کعبی جزو بازیکنانی بودند که به تیم های خوب اروپایی ترانسفر شدند. عدم راهیابی تیم ملی به جام جهانی 2010 بار دیگر کوچ ستاره ها به اروپا را به حال تعلیق درآورد و این روند تا همین امروز ادامه دارد.
ستاره فوتبال ایران که زمانی سقف فوتبالشان فقط حضور در اروپا نبود و درخشش در این تیم هدف آنها بود دیگر در فوتبال امروزی تکرار نمی شوند. نکونام آخرین بازمانده از لژیونرهایی بود که در اروپا صاحب جایگاه خوبی بود ولی او نیز بنا به دلایلی قید اوساسونا را زد و راهی استقلال شد. هم تیمی وی یعنی مسعود شجاعی که فصل پیش نتوانست رضایت کادر فنی را جلب کند امسال مجبور به ترک این تیم شد. شجاعی در آخرین روزهای فصل نقل انتقالات با توجه به اینکه پیشنهاد مناسبی از تیم های لیگ یک اسپانیا نداشت به ناچار به لیگ دو اسپانیا قناعت کرد تا همچنان به فوتبالش در اروپا ادامه دهد.
درخشش ستاره های آسیایی در تیم های اروپایی و دیپورت لژیونرهای ایرانی یکی پس از دیگری، یک تلنگر جدی برای فوتبال ماست. البته با توجه به حضور تیم ملی در جام جهانی 2014 انتظار می رود دوباره ستاره های ایرانی در دنیا دیده شوند تا شاهد حضور دوباره آنها در تیم های بزرگ خارجی باشیم. کشورهایی مثل ایران که فوتبال جهانی ندارند تنها راه معرفی ستاره هایشان به دنیا همین جام جهانی است و حضور در این تورنمنت یکی از امتیازاتی که با خود به همراه دارد همین مساله است. البته در این میان باشگاههای بزرگ کشور نیز با توجه به عدم نتیجه گیری های مناسب به توفیق چندانی در آسیا دست نیافته اند و این عامل نیز باعث هرچه منزوی تر شدن فوتبال ایران شده است.
در روزهای کم لژیونر فوتبال ایران، حضور جهانبخش جوان در هلند اتفاق بسیار خوبی بود
به هر ترتیب امیدواریم ستاره های فوتبال کشورمان نیز در زندگی ورزشی شان به غیر از مسائل مالی به ارتقای توانایی های فنی شان نیز اهتمام ورزند و به حضور در لیگ ایران با ارقام نجومی قناعت نکنند. هر بازیکنی که بخواهد می تواند به سطحی برسد که زمانی بزرگانی چون مهدوی کیا و دایی در آن بودند و این امر فقط و فقط به بالا بردن سقف آرزوهای این ستاره ها بستگی دارد.
