اقتدار بانوی پیر پس از پیروزی بر میلان

طرفداری- جیووانی تراپاتونی سرمربی سابق ایتالیا شنبه در مصاحبه ای با روزنامه ای تورینی این چنین گفت: "من هم اکنون می توانم بگویم که شانس قهرمانی یوونتوس 70 تا 80 درصد است." این درصد بعد از پیروزی یوونتوس بر میلان به 80 تا 90 درصد رسید و اگر رم در بازی یکشنبه مقابل کالیاری متوقف میشد، به 99.9 درصد هم می رسید. یووه بار دیگر بر این نکته که آن ها در لیگی برای خودشان قرار دارند، تاکید کرد. بیانکونری سه بار متوالی عنوان قهرمانی را به خود اختصاص داده است و شما می توانید این تعداد را از هم اکنون "چهار" تصور کنید. تراپاتونی که در زمان هدایت تیم ملی ایرلند به اظهارات "مشکوک بودن" مشهور بود، اضافه کرد: "احتمال 80 درصدی به معنای قهرمانی نیست."

"نشانه ها حاکی از آن هستند که ایتالیا برای مدت زیادی به تسخیر یوونتوس در خواهد آمد. یووه هم اکنون برای دو سال آینده خود را به روز می کند. این یک موتور است که با اسلحه های بی نظیری کار می کند. در همین زمان رقبا، مایل ها عقب هستند. در حال حاضر تمام چیزی که آلگری می تواند نگران آن باشد، لغزش غیرقابل پیش بینی است؛ احتمالا به خاطر مزاحمت لیگ قهرمانان که البته مزاحمتی بسیار خوب است." دقیقا برعکس، لیگ می تواند مزاحمتی برای لیگ قهرمانان یووه باشد. پیروزی مقتدرانه بر میلان، که البته سایه ای از آن میلان تحت هدایت آلگری است، آخرین عمل مدافع عنوان قهرمانی ایتالیا در تایید یکه تازی در سری آ بود. بانوی پیر می تواند در لیگ داخلی کمی آسان تر از پس اوضاع بر بیاید. در بیست و چهارم فوریه، آن ها میزبان بروسیا دورتموند در جمع شانزده تیم پایانی لیگ قهرمانان هستند. تا آن زمان آن ها به چزنا سفر می کنند و میزبان آتالانتا هم خواهند بود؛ دیدارهایی که کسی پیش بینی باخت برایشان متصور نیست. به خاطر هفت امتیاز اختلاف نسبت به نزدیک ترین تعقیب کننده که به گفته تراپاتونی "به حداکثر جایگاه" خود رسیده است، آلگری می تواند از ترکیب جوان تر خود در این بازی ها استفاده کند و 23 روز آینده را روی بزرگترین بازی فصل تا به اینجا تمرکز کند. آن ها این اشتیاق به پیشرفت و صعود در لیگ قهرمانان را مخفی نکرده اند. چیزی که اکنون می تواند بیشتر از اشتیاق یعنی اولویت باشد. تراپاتونی در مصاحبه اش افزود: "من به لیگ قهرمانان خیلی خوشبین هستم. یووه نسبت به دورتموند برتری دارد و آلگری می تواند تیر آخر را به شیر زخمی بزند."  

داشتن یک مهاجم در سطح جهانی می تواند کافی باشد ولی داشتن دو مهاجم در این سطح، مشخصا یک پیشرفت محسوب می شود. یوونتوس برای موفقیت دوباره پس از زوج الساندرو دل پیرو و دیوید ترزگه از سال 2010 ( این زوج سال های بیشتری قبل از 2010 نیز با یکدیگر نمایش درخشانی داشتند) دست به جست و جو زده است. تقریبا حدود یک دهه است که یووه علاوه بر یک بازیگر نقش اصلی در جلو، از چند بازیگر نقش مکمل نیز استفاده می کند. الساندرو متری که به صورت قرضی تا پایان فصل در یوونتوس بازی خواهد کرد، سباستین جیوینکو که این زمستان با شتاب یوونتوس را به مقصد تورنتو ترک کرد و فابیو کوالیارلا که از بازی در تورینو لذت می برد و این فصل 9 گل به ثمر رسانده، همه و همه نتوانستند پشتیبانی مطمئن به عنوان مرد دوم برای رهبری یوونتوس باشند. فرناندو یورنته نیازمند زمان بود تا بتواند به درک متقابل با کارلوس توز برسد. در حالی که  فصل گذشته ترکیب "بلند و کوتاه" استفاده شده در سری آ جواب داد؛ هر چند در رقابت اروپایی خیلی موثر نبود. در تابستان، یوونتوس آلوارو موراتا را با مبلغ 20 میلیون یورو از رئال مادرید به خدمت گرفت؛ قیمت انتقال موراتا بیشتر از دو برابر توز و به گونه ای سرمایه گذاری برای آینده بود؛ حتی زمانی که رئال مادرید این انتخاب را دارد که وی را به مادرید برگرداند و تمام برنامه ها را بر هم بزند. با توجه به مسیر در حال پیشرفت او، قطعا یوونتوس ترجیح می دهد که از او در ادامه استفاده کند تا اینکه قبل از رسیدنش به دوران اوج، مجبور به فروش او شود. در این فصل موراتا به ندرت یوونتوس را ناامید کرده، حتی با این که آلگری به او فرصت کمی برای بازی می دهد. نخستین باری که وی از ابتدا برای یوونتوس بازی کرد، تا ماه نوامبر رخ نداد؛ زمانی که او در پیروزی 2-0 برابر امپولی گلزنی کرد. چند روز بعد او در پیروزی 7-0 در مقابل پارما دو گل به ثمر رساند، در حالی که او به عنوان یار تعویضی وارد این بازی و دو بازی بعدی شده بود. پس از آن تا شنبه گذشته موفق به گلزنی نشده بود. قرار گرفتن او در تیکب ابتدایی آلگری برای دیدار مهم مقابل میلان نشان دهنده پیشرفت او در این شش ماه اول حضورش در ایتالیا بوده است. موراتا خیلی خوب پاسخ این اعتماد را با یک پاس عالی به توز داد. این اتفاق شبیه دل پیرو و ترزگه بود؛ هردو می دانند دیگری چه فکری می کند، کجا می خواهد برود و بنابراین توپ هم همان جا می رسد. وقتی که او به دنبا آندره آ پولی در نیمه خودی بود، شادی و خوشحالی را برای آن هایی به ارمغان آورد که چشم هایشان را تیز کرده بودند تا ببینند که آیا او موراتا است یا  پاتریس اورا در سمت چپ؟! به اضافه فعل و انفعال او فقط با توز نیست، بلکه با خط میانی قدرمتند نیز در تعامل خوبی است.   شاید این شانس بوده که موراتا در مکان و زمان مناسبی قرار داشته تا توپ را بعد از شوت کلودیو مارکیزیو وارد دروازه کند، اما احتمالا این اتفاق توسط بازی حساب شده و برنامه ای رخ داده است. به علاوه، حرکت و دید او کمک کرد تا مارکیزیو موقعیت شوت زنی پیدا کند. بلافاصله بعد از آن،او در جایی قرار داشت که می توانست بعد از حرکت خوب ویدال دوباره گلزنی کند. پرچم آفساید مانع خوشحالی دوباره او شد. اکنون یوونتوس امیدوار است که رئال مادرید توجه زیادی به او نداشته باشد؛ چرا که طبق قرارداد انتقال موراتا از مادرید به تورین، اسپانیایی ها این حق را دارند تا آلوارو را بار دیگر به سانتیاگو برنابئو باز گردانند؛ البته در این تابستان با پرداخت 30 میلیون یورو و در تابستان 2016، با پرداخت 38 میلیون یورو. حالت دوم زمانی است که قرارداد کارلوس توز به اتمام می رسد و این در حالی است که مهاجم آرژانیتنی خواستار بازگشت به کشورش شده است. چشم انداز از دست دادن هر دوی این ها، برای هواداران یوونتونس غیر قابل تحمل است؛ آن هم زمانی که جانشینان خلف دل پیرو و ترزگه را پیدا کرده اند.

بیش از یک سال قبل، ماسیمیلیانو آلگری پس از کسب 22 امتیاز در 19 بازی و قرارگرفتن در جایگاه یازدهم از سمت خود کنار گذاشته شد. برای ایجاد شوک و تحرک در باشگاه و حفظ روند حضور 15 سال متوالی در رقابت های اروپایی، یک تغییر به نظر ضروری می رسید. در آن زمان خیلی ها این سوال را داشتند که آیا شخصی وجود دارد که با توجه به شرایط مالی و روحی میلان بهتر از آلگری عمل کند یا نه. به اضافه اینکه هیچ نشانه ای حاکی از مشکلات داخل رختکن یا قطع ارتباط با بازیکنان توسط آلگری دیده نمی شد؛ شخصی که اسکودتو را در 2011 فتح کرد و سال های بعدی دوم و سوم شد. یک مربی خوب نمی تواند شرایط را یک شبه عوض کند. اما شاید کلارنس سیدرف می توانست نتایج آلگری را بهبود ببخشد. در 19 بازی تحت هدایت سرمربی هلندی، میلان 11 برد، دو تساوی و شش شکست و مجموعا 35 امتیاز، 26 گل زده و 19 گل خورده را ثبت کرد. با نرسیدن به رقابت های اروپایی، ماموریت سیدرف به انجام نرسید. هر چند این نتایج یک شکست برای او محسوب نمی شد، اما باشگاه اعتماد و حمایتش را نسبت به او از دست داد و فیلیپو اینزاگی در تابستان به عنوان سرمربی جایگزین وی شد. 22 بازی اول اینزاگی در سری آ، برای او هفت برد، هشت تساوی، هفت شکست و 29 امتیاز را به همراه داشت؛ یعنی شش امتیاز کمتر از سیدرف در سه بازی بیشتر. به نظر می رسد که میلان هنوز هم شخص مناسب در کنار زمین را پیدا نکرده است. اینزاگی قطعا می تواند با توجه به شخصیت جاه طلبش، تبدیل به مربی بسیار خوبی شود. برای او که هنوز باید از اشتباهاتش درس بگیرد، باشگاهی مثل میلان که از آن انتظار جام ها و بازی های اروپایی می رود مناسب نیست؛ زیرا که آن ها امروز را حتی بیشتر از فردا نیاز دارند. او در حال حاضر میزان شکیبایی و صبری را که نیاز دارد از طرف باشگاه می بیند، اما تنها کمی آن طرف تر روی نیمکت مقابل در ورزشگاه یوونتوس، کمی خاطره قدیمی برای میلان تداعی شد؛ آلگری که روی نیمکت نشسته و جدا از آنچلوتی احتمالا مناسب ترین گزینه برای این جایگاه است. شخصی که به این زودی ها باز نخواهد گشت تا کاستی های میلان را از بین ببرد. او در حال آماده شدن برای فتح دومین اسکودتو دوران ورزشی اش است و میلان به راحتی او را از دست داد.