هرگز رهبر نشد اما برای همه رهبران میلان با جان و دل جنگید. یک سرباز واقعی در جنگ های مختلف. هرگز ژنرال نبود یا هیچ وقت نتوانست به اندازه کافی سوپراستار شود چون پشت سرش مالدینی بزرگ بازی می کرد، نستا بود، اینزاگی و پیرلو بودند و حتی سیدورف که نمی گذاشتند گتوزو ستاره شود اما او واقعا یک اسطوره بود. او واقعا یک اسطوره است، نقش بازی نمی کند یا به خاطر دو، سه گل حساس اسطوره نشده، واقعا مثل یک اسطوره زندگی کرده است. گتوزو را باید دوست داشت و برای این علاقه مندی، دلایل زیادی وجود دارد. باید دوستش داشت به خاطر آن رفتارها و جنگندگی و غیرت و تعصب و آن بازی منحصر به فردش. چطور ممکن است از فوتبال خوش تیپ و خوش چهره ایتالیا، کسی مثل گتوزو بیرون بیاید، یک کرگدن جسور! چطور توانستی با این شکل و قیافه به یک شمشیرزن بزرگ تبدیل شوی و قرق کمربندی میانی میلان و ایتالیا را در دست بگیری. تو کی هستی گتوزو؟!