طرفداری- ژوزه مورینیو چند روز پیش گفته بود که آرسن ونگر نسبت به همکاران خود یک "شغل رویایی" دارد چرا که تحمل زیادی در مورد نتیجه نگرفتن وی وجود دارد. به نظر این حرفی بود از آمار، ارقام و فاکتورها و سرمربی پرتغالی زمان مناسبی را برای گفتنش پیدا کرد بود. با توجه به بازی شب گذشته آرسنال شاید خود ونگر هم باید متمایل به پذیرفتن حرف های مورینیو باشد. آرسنال به 9 سال بدون جام بودن خود با قهرمانی جام حذفی انگلستان در سال گذشته پایان داد ولی تصور قهرمانی آنها در یکی از بزرگترین رقابت ها بسیار دور از دسترس به نظر می رسد. آنها با 12 امتیاز اختلاف نسبت به چلسی صدر نشین در جدول لیگ برتر انگلیس، مطمئنا امیدی برای قهرمانی در انگلستان نخواهند داشت و با اینکه از سال 2010 شاید آسان ترین قرعه را در یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا کسب کرده بودند، آنجا هم نا امید به نظر می رسند. حتی اگر آنها به دور بعد صعود می کردند با وجود تیم هایی چون رئال مادرید، بارسلونا، بایرن مونیخ و چلسی حذف شدن آنها احتمالش بیشتر از 100% بود. آرسنال برای 17 فصل متوالی به رقابت های لیگ قهرمانان اروپا صعود کرده و در سال های اخیر کمتر از پیش در این رقابت موفق بوده است. فوتبال ورزشی است که باید در آن موفقیت کسب کرد و موفقیت اخیر توپچی ها در قرار گرفتن بین 4 تیم برتر انگلیس و صعود به جمع 16 تیم برتر اروپا خلاصه شده است. همیشه اینگونه نبوده است. آرسن ونگر در سال 2006 آرسنال را به فینال لیگ قهرمانان اروپا هدایت کرد و در سال 2004 تیم فوق العاده "شکست ناپذیران" در مقابل چلسی حذف شد. وقتی آرسن ونگر به آن موقعیت ها نگاه می کند باید ناراحت باشد که نتوانسته یک ستاره بر روی پیراهن آرسنال نقش ببندد. آرسن ونگر مسئولیت بیش از 100 بازی آرسنال را در لیگ قهرمانان بر عهده داشته و او بیشترین تعداد حضور بدون قهرمانی در این جام را به عنوان یک سرمربی داشته است.
در نظام جدید لیگ قهرمانان اروپا و از سال 2003 ونگر در 109 رقابت اروپایی بدون قهرمانی در آن شرکت داشته که این آمار نا مطلوب دو برابر هر سرمربی ناموفق دیگری در این رقابت ها است. روبرتو مانچینی 61 بازی بدون قهرمانی داشته و 2 شغل در اینتر و منچسترسیتی را به این دلیل از دست داده. به دیگر مربی های نا موفقی که می توان اشاره کرد مانوئل پیگیرینی با 54 بازی و یورگن کلوپ با 35 بازی در رتبه های بعدی خواهند بود.
نکته این است که آرسنال باید از این خیلی بهتر باشد. بیش از 150 میلیون پوند پول ذخیره در باشگاه آرسنال وجود دارد که فقط برای نقل و انتقالات است و بازیکنان بزرگی چون الکسیس سانچز، مسوت اوزیل، آرون رمزی و تئو ولکات هم مزید بر علت می شود که بگوییم آرسنال بهتر از این باید نتیجه بگیرد. در بازی با منچسترسیتی آرسنال برای یک بار هم که شده با نقشه وارد زمین شد. در سال های گذشته آرسنال همیشه در اینگونه بازی های بزرگ از تیم های بزرگ شکست می خورد و بازی با منچستر سیتی روزنه ای از امید برای آنها بود که در ادامه با شکست به تاتنهام و موناکو، گویی این خواب خوش نیز به پایان رسیده است.
شما نمی توانید با وجود الیویه ژیرو در نوک حمله، مایکل آرتتا در کمربند تیم و دروازه بانی چون وویچک شزنی به موفقیت دست پیدا کنید. پروفسور توپچی ها به صورت باورنکردنی به بازیکنان خود وفادار است. او هیچ شباهتی به مورینیو که یک برنده واقعی است ندارد چرا که وی حاضر به فروش بازیکنانی چون آندره شورله، خوان ماتا و داوید لوئیز می شود و غیر از این، مورینیو برای بازی های بزرگ برنامه های خاصی دارد که در شیوه مربیگری ونگر این به چشم نمی خورد. ونگر بیش از 50% بازی ها را در لیگ قهرمانان از سال 2003 برده ولی در دور حذفی این رقابت ها فقط 35% بازی ها را برده است. مورینیو 55.4% بازی های لیگ قهرمانان خود را برده و آمار او در دور حذفی برد 50% از رقابت ها است. بردن در دور حذفی چیزی است که در لیگ قهرمانان اروپا مهمترین بخش را رقم می زند. دور یک هشتم نهایی امسال آرسنال فرصت این را داشت که خودی نشان دهد ولی این فرصت نیز از دست رفته به نظر می رسد.