طرفداری- در حالیکه ششمین فصل از حضور تراکتورسازی در لیگ برتر می گذرد این تیم هشت سرمربی را در مقاطع مختلف روی نیمکت خود دیده است. در این بین تونی الیویرای پرتغالی با حضور در سه مقطع مختلف روی نیمکت این تیم بیشترین دفعات سرمربیگری را در تراکتورسازی به خود اختصاص داده است. تعویض سرمربی در تیم پرطرفدار تبریزی در این سه فصل به یک عادت تبدیل شده و این تیم از فصل 91-92 به بعد، سه فصل پشت سرهم است که فصل را با یک سرمربی به پایان نمی برد.
فراز کمالوند و امیر قلعه نویی تنها سرمربیانی هستند که در این شش فصل توانسته اند فصل را از ابتدا تا انتها روی نیمکت تراکتورسازی بنشینند. این بی ثباتی روی نیمکت تراکتورسازی که به یک عادت تبدیل شده است، از فصل 91-92 با جدایی عجیب تونی الیویرا در هفته های انتهایی آغاز شد و تا همین فصل نیز ادامه دارد و جالب اینجاست که همیشه پای تونی الیویرا در این تغییرات در میان است.
حضور رسول خطیبی جوان روی نیمکت تراکتورسازی که همراه با ایجاد یک جو خاص بین تیم و هواداران بود با اختلافاتی که بین این سرمربی و هیئت مدیره وجود داشت به سرانجام نرسید تا رسول جوان به سرنوشت مجید جلالی دچار شود که فصل 92-93 با هدف جوانگرایی و بومی سازی روی نیمکت تراکتورسازی نشست اما حضور وی دوامی نداشت و در میانه فصل الیویرای پرتغالی جانشین وی شد.
تغییرات متعدد روی نیمکت سرخ پوشان تبریزی به یک عادت غیر حرفه ای تبدیل شده است و تکرار سه باره آن باعث ایجاد این سوال می شود که در ابتدای فصل هیئت مدیره این باشگاه چرا تصمیمی می گیرد که در ادامه راه مجبور به تغییر آن شود؟ بدون شک تعویض سرمربی در یک تیم علاوه بر تاثیر منفی روی ثبات فنی تیم، مدیریت یک تیم را نیز به صورت مستقیم زیر سوال می برد چرا که حفظ و حمایت از سرمربی یک اصل در فوتبال به شمار می رود مگر در شرایط بحرانی و ویژه، نه اینکه این کار تبدیل به یک اپیدمی شود.
حال باید ببینیم سومین حضور تونی الیویرا در تراکتورسازی چه مدت طول خواهد کشید؟ آیا فصل آینده بار دیگر شاهد حضور یک سرمربی دیگر روی نیمکت تراکتور خواهیم بود که در نیمه های فصل جای خود را به تونی می دهد، یا اینکه بالاخره پس از چند سال شاهد ثبات در راس کادر فنی این تیم بزرگ خواهیم بود.