در حالی که همه فکر می کردند بعد از شکست تلخ منچستر یونایتد از آرسنال در جام حذفی شاهد انتقادات تند لوئیس فن خال از داوری بازی جهت اخراج دی ماریا و صحنه های مشکوک دیگر باشیم، اما این مربی کار کشته نه تنها چنین کاری نکرد بلکه از عکس العمل آنخل دی ماریا به شدت انتقاد کرد.
فن خال در مصاحبه اش تاکید کرد « فکر می کنم او داور را لمس کرد و این در هر کشوری ممنوع است، بنابراین هیچ بهانه ای ندارد.». فن خال حاضر نشد اتفاقات این شکست را به گردن اتحادیه و بدشانسی و داوری بیندازد و تا حدودی هواداران باشگاه را به سمت دیگر کش بدهد ولی با ذکر این مساله که ما به خودمان باختیم نشان داد که می توان بعد از باخت دنبال بهانه های واهی نگردیم و قصورات خودمان را نیز بپذیریم. آقای فیلسوف حتی موقع شکست هم حاضر نیست از نظریات ماکیاولیستی استفاده کند و گناه را به گردن دیگران بیندازد.
عکس العمل لوئیس فن خال بعد از این مصاحبه ناخودآگاه ما را یاد مصاحبه مورینیو بعد از بازی برنلی می اندازد که با شدت تمام علیه داوران و اتحادیه سخن گفت و تمام بازی را در چهار لحظه از چهار دقیقه تفسیر کرد. در حالی که در آن جا هم ماتیچ با حرکتی زشت تر از دی ماریا به بازیکن حریف حمله کرده بود او حاضر به انتقاد از ماتیچ نشد . البته شاید عده ای بگویند که ماتیچ از شدت خشونت بازیکن برنلی و بی توجهی داور به چنین کاری مبادرت کرده بود، اما همین آقای مورینیو به دفاع از تکل های وحشتناک دیه گو کاستا پرداخته و برای دفاع از آن چه «عصبی بودن طبیعی» دیه گو می دانست خودش را به برنامه تلویزیونی دعوت کرد. پس نشان می دهد که مورینیو فقط علیه دیگران حاضر به قضاوت کردن است. از یک سو دلیل تکل وحشتناک بازیکن برنلی را« جنایت» می خواند و از سوی دیگر دیه گو کاستا را دارای خشونت طبیعی می داند .
در حالی که چلسی به عنوان بهترین تیم فعلی انگلستان با فاصله زیاد شناخته می شود و مورینیو خود هم می داند که رقبا به پای او نخواهند رسید ولی بازهم شاهد مصاحبه های آتشین توطئه پنداری از سوی آقای خاص هستیم تا نشان دهد که او همچنان معتقد است دست هایی در کار است تا او موفق نشود و او بر خلاف همه این موارد به پیروزی دست می یابد. دستیار سابق لاله نارنجی آهنی از نظر افتخار چیزی از سرمربی پرافتخار فعلی منچستر کم ندارد، اما بدون شک از نظر اخلاقی همین وجهه بعد از مصاحبه نشان می دهد که جایگاه مربیان در کجا قرار دارد. حالا همه از گراهام سونس و سام آلاردایس بی افتخار تا یان رایت اسطوره آرسنال و هواداران منچستر یونایتد و حتی کسانی که فوتبال رو زیاد دنبال نمی کنند به خودشان اجازه می دهند علیه یکی از برترین مربیان جهان حرف بزنند و همه مشکلات و مصائب این باشگاه را به پای او بیندازند و حتی از این که فالکائو و دی ماریا را نباید به دنی ولبک ترجیح می داد صحبت کنند. بدون شک فن خال از آن دست افرادی نیست که در جواب آن ها به مانند جواب مورینیو به رود گولیت به مساله ناکامی همیشگی آن ها اشاره کند. او از خودش دفاع می کند و انتقاد را با رو کردن گذشته جواب نمی دهد .
دنیای فوتبال دارد برای مرد دوست داشتنی هلندی ها تمام می شود و او در ایستگاه آخر و قبل بازنشستگی به دنبال این است که در لیگ انگلیس نیز افتخاری از خود به جای بگذارد، اما اگر چنین هم نشود و او را برکنار کنند دنیای فوتبال کسی را از دست داده که به جزء افتخار ویژگی های انسانی و بزرگی را از خودش به ارمغان آورده است که در نزد کمتر کسی یافت می شود.
