در بین چهار تیم آسیایی صعود کننده تیم ملی ایران کم کارترین تیم تا این لحظه به شمار می رود. از روزی که تیم ملی با پیروزی حماسه وار برابر کره جنوبی جواز حضور در جام جهانی را کسب کرد تا به این لحظه هیچ اردو یا بازی تدارکاتی برای آمادگی تیم انجام نشده است. این درحالی است که کره جنوبی، ژاپن و استرالیا با بازی های تدارکاتی فراوان و برگزاری اردوهای منظم تیم ملی شان را در شرایطی آرمانی حفظ کرده اند.
خبر لغو دومین اردوی خارجی تیم ملی در عرض یک ماه اخیر شوک بزرگی به فوتبال ملی وارد ساخت. در حالیکه در روزهای تعیین شده فیفا بازی تدارکاتی برای تیم ملی تدارک دیده نشده بود، کادر فنی دل خود را به برگزاری اردویی در پرتغال خوش کرده بود که این اردو نیز به سرنوشت اردوی قبلی دچار شد و به علت نبود منابع مالی برگزار نگردید. حضور در جام جهانی به عنوان یکی از 32 تیم برتر جهان آرزوی هر کشوری به شمار می رود و بسیاری از کشورها حاضرند به خاطرش میلیون ها دلار هزینه کنند. تیم ملی ایران با کمترین بازی تدارکاتی و سطح پایین ترین اردوها و امکانات لازم توانست به جام جهانی صعود کند. بلافاصه پس از این اتفاق بزرگ مسئولین ورزش کشور از حمایت همه جانبه شان از تیم خبر دادند ولی پس از گذشت چند ماه تمامی این وعده ها به سرنوشت وعده های همیشگی دچار شد! تمامی این اتفاقات باعث شده تا این فکر در ذهن بسیاری شکل بگیرد که کاش اصلاٌ به جام جهانی صعود نمی کردیم تا شاهد چنین اتفاقات نارحت کننده ای نباشیم.
با وضع کنونی نباید انتظار درخشش چندانی از تیم ملی در برزیل داشته باشیم. فدراسیون فوتبال که با افتخار از صعود تیم ملی یاد می کند اینک وظیفه اش چندین برابر شده است ولی عملاٌ هیچ تحرکی برای تقویت تیم ملی دیده نمی شود. دیدن بازی دوستانه تیم های آسیایی با بزرگان فوتبال برای طرفداران فوتبال در کشورمان بسیار دردآور است چرا که تیم ملی ما نه تنها با این تیم ها بلکه با تیم های ضعیف تر نیز توان برگزاری بازی دوستانه ندارد. تامین منابع مالی برای اعزام تیم های ملی به اردوهای برون مرزی و همچنین برگزاری بازی های دوستانه یکی از ابتدایی ترین وظایف هر فدراسیونی به شمار می رود اما در حال حاضر شاهد لغو اردوی تیم ملی به خاطر نبود 300 هزار دلار هزینه سفر به پرتغال هستیم.
سه تجربه اخیر کشورمان در جام جهانی نشان داده که بازیکنانمان در مواجهه با تیم های بزرگ دچار استرس و دستپاچگی و در نتیجه کاهش کارایی شان می شوند. این مساله از نبود بازی های دوستانه کافی نشات می گیرد، اگر بازیکن تیم ملی هر ماه با یک تیم صاحب فوتبال مسابقه دهد بدون شک در جام جهانی با آمادگی ذهنی مناسب با حریفان روبرو می شود. به هر حال تا خرداد سال آینده حدود هفت ماه فرصت باقیست و این هفت ماه می تواند آزمون سرنوشت سازی برای فدراسیونی باشد که همیشه مورد انتقاد قرار گرفته است. باید دید لغو دو اردوی قبلی و عدم حضور در بازی های تدارکاتی دوباره تکرار خواهد شد، یا اینکه تیم ملی ایران همپای سایر کشورها روند آماده سازی اش را با جدیت آغاز خواهد کرد؟
تجربه نشان می دهد که نباید امید چندانی به برگزاری بازی های دوستانه بزرگ داشته باشیم ولی به هر حال در شرایط کنونی بازی با تیم های متوسط هم می تواند مرهمی بر زخم فوتبال ملی باشد. وزارت ورزش و جوانان کشور نیز در این برهه زمانی وظیفه تامین مالی فدراسیون را دارد و انتظار می رود فوتبال را در روزهای حساسش تنها نگذارد. در فوتبالی که سالیانه میلیاردها تومان هزینه باشگاههایش می شود نباید به خاطر چند صد هزار دلار اردوی خارجی تیم ملی لغو شود. واقعاٌ بی انصافی است که تیم ملی را در این وضعیت تنها بگذاریم، شاید سال های آینده حضور در جام جهانی به این آسانی بدست نیاید پس چه خوب است فوتبالی ها به خودشان بیایند و کمی بیشتر قدر موقعیت به دست آمده را بدانند. کره و ژاپن به قدر کافی از ما جلو زده اند و اینک نوبت ماست که به خودمان حرکت دهیم و به آنها برسیم.