فوتبال ایتالیا نزول کرده، ولی این نزول فقط برگرفته از شرایط مالی نیست و از بیاعتنایی به استعدادهای بومی بر میخیزد.
همهشان از وضعیت بد مالی ناله میکنند. همهشان شرایط نامطلوب اقتصادی را دلیل سقوطهای متوالیشان قلمداد میکنند. ولی شرایط اسفبار باشگاههای ایتالیایی فقط از حسابهای خالی شده بانکی بر نمیخیزد، آنها به کلی جوانان ایتالیایی را فراموش کردهاند. مطالعات نشان دادهاند باشگاههای سری آ در ایتالیا نه برای تیمهای اصلیشان بازیکن تربیت میکنند و نه تمایلی به استفاده از بازیکنان آکادمیهای فوتبالشان نشان میدهند و نه تلاش میکنند بازیکنان پرورش یافته خود را در بازار به صورت مناسبی عرضه کنند. برای مثال باشگاه اینتر در رده نوزدهم باشگاههایی قرار دارد که در پنج لیگ برتر اروپا از بازیکنان خودی بهره میبرد، در حالی که میلان در رده 34 قرار دارد. یوونتوس به عنوان موفقترین باشگاه کنونی ایتالیا که استادیوم جدیدی برپا ساخته حتی در صف 50 تیم اول هم جایی ندارد و فقط به بازار خارجی برای به خدمت گرفتن بازیکن مینگرد.
لالیگا در اسپانیا و لوشامپیونا در فرانسه بیشترین تعداد بازیکن بومی را در باشگاههایشان راهی میدان کردهاند و در عین حال بیشترین درآمد را هم از فروش بازیکنان تربیت شده خود کسب کردهاند. در میان پنج لیگ برتر اروپا، فرانسویها با ۲۴/۶ درصد استفاده از بازیکنان تربیت شده خود در رده اول ایستادهاند و اسپانیاییها با ۲۲/۴ درصد رده دوم را به خود اختصاص دادهاند. باشگاههای بوندسلیگا با ۱۶/۴ درصد در رده سوم و باشگاههای لیگ برتر انگلیس با ۱۳/۹ درصد در رده چهارم قرار گرفتهاند. باشگاههای ایتالیایی در سری آ فقط ۹/۶ درصد بازیکنانشان را از دل استعدادهایی که زمینه پرورششان را مهیا ساختهاند بهره میبرند که نشان میدهد جوانان ایتالیایی با چه دشواریهایی برای شکوفا شدن روبرو هستند.
این که باشگاههای فرانسوی از 2012 تاکنون بیش از 292 میلیون یورو از فروش بازیکنانشان کسب کردهاند قابل توجه است. پس از آنها باشگاههای لالیگا 276 میلیون یورو بدست آوردهاند و باشگاههای لیگ برتری 227 میلیون. باشگاههای بوندس لیگا با 163 میلیون یورو در رده بعد قرار دارند و ایتالیاییها با 114 میلیون در رده آخر پنج لیگ برتر اروپا. یعنی آنها کمتر از نصف فرانسویها بازیکن فروخته اند. ولی اگر از هر ایتالیایی بپرسید «نظرت در باره فوتبال فرانسه چیست؟» پاسخ خواهد داد فوتبال فرانسه چند دهه عقبتر از فوتبال ایتالیا قرار دارد و طرح پرسش مسخره است!
این که حتی یووه بزرگ نتوانسته سیستم پرورشی مثلا مشابه مونیخ 1860 در آلمان یا سلتا ویگو در اسپانیا مهیا سازد نشان دهنده بیمیلی ایتالیاییها با سازندگی در باشگاه و همینطور بیاعتنایی به استعدادهای بومی است. در حالی که مثلا بارسلونا در اسپانیا طی سالهای اخیر با تکیه به بازیکنان پرورش یافته در آکادمی فوتبالش چنان پرواز خیره کنندهای را انجام داد. فوتبال ایتالیا طی سالهای اخیر هرگز نتوانسته استعداد بزرگی را معرفی کند و کسانی مثل بریان کریستانته، لوکا مارونه و لورنزو کریستینگ هم که رسانههای ایتالیایی آنها را به رخ کشیدند هرگز نتوانستند جایی در صف اول پیدا کنند. ژاوی و مسی را فراموش کنید، ایتالیاییها اکنون نمیتوانند بازیکنانی در حد تیاگو آلکانترا یا آنتونیو سانابریا تولید کنند.
پرسش این است چرا وقتی ساوتهمپتون، سوانسی و رئال سوسیداد با کشف و پرورش بازیکنان با استعداد درآمدهای میلیون یورویی کسب کردهاند، میلان و اینتر و یوونتوس در این امر ناکام ماندهاند؟
سقوط تیم ملی ایتالیا در جام جهانی 2014 ادامه یک روند بشمار میرفت و نتایج اروپایی کسب شده توسط تیمهای ایتالیایی موید این امر هستند. امسال هم مثل پارسال ایتالیاییها فقط یک نماینده در صف شانزده تیم لیگ قهرمانان دارند و حتی اگر یووه به توفیقی هم در ادامه راهش دست پیدا کند باز هم حفره خالی بیاعتنایی به استعدادهای بومی در ایتالیا به قوت خود باقی خواهد ماند. آوریل 2013 بود که آنتونیو کونته که آن روزها روی نمیکت یوونتوس نشسته بود گفت: نمیتوانم تصور کنم تیمهای ایتالیایی به این زودیها لیگ قهرمانان را فتح کنند. همه باید بپا خیزیم و فوتبال ایتالیا را نجات دهیم. ما در این بستر به جایی نخواهیم رسید.
منبع: سایت گل / ترجمه: گروه مترجمان 1Varzesh
