در جریان جدال دو تیم فوتبال بارسلونا و ایبار، ژاوی هرناندز برای بازی شماره 759 وارد میدان شد، درخشید و بار دیگر استادیوم را به تحسین از خود وادار کرد. او هرگز در بارسلونا خلاصه نشد اما هرگز فراتر از بارسلونا حرکت نکرد.
رکورددار بیشترین کمک به بیمارستانهای شهر بارسلونا در تاریخ فوتبال این شهر بزرگ و قدیمی، اعطاکننده وام بلاعوض و کمک مالی میلیونی در 4 نوبت به فدراسیون فوتبال اسپانیا از سهم قرارداد سالیانه و عضو رسمی بیش از 50 سازمان مردمی بین المللی در سراسر جهان برای مبارزه با فقر، ایدز، فساد اخلاقی و کمک به کودکان گرسنه در نقاط محروم دنیا.
رائول گونسالس، اسطوره فوتبال مادرید درباره ژاوی میگوید: «ژاوی مرا به دنیای زیبای کودکان آشنا کرد، اگر ژاوی نبود، موضوعات مهمی در زندگی من گم می شدند، او به من، به ایکر، به رونالدو (ستاره برزیلی) آموخت که حواسمان به کودکان مبتلا به سرطان باشد، ژاوی برای فوتبال اسپانیا یک نعمت بزرگ است و برای من یک دوست خوب.»
زین الدین زیدان درباره این بازیکن بزرگ در کتاب خاطرات خود از فوتبال می گوید:«ژاوی قبل از آن که دوست صمیمی من باشد، برای من یک الگو است، افتخار می کنم که دوستی مثل ژاوی دارم و اگر قرار باشد به دوستانم فخر بفروشم و از ارتباط های خود با بزرگان دنیای فوتبال تعریف کنم، حتما از این که ژاوی جواب تماس تلفنی مرا می دهد خواهم گفت و به خود خواهم بالید.»
ژاوی هرناندز کروز، سال ها پیش وقتی هنوز برای اختصاصی نوشتن، در فوتبال خارجی مطبوعات ورزشی ایران رقابتی وجود نداشت به چاوی هرناندز معروف بود و قدیمی ها او را به همان رنگی می شناسند که نسل تازه. کمتر پیش می آید در فوتبال حرفه ای این روزها، یک بازیکن به بیش از یک نسل تعلق داشته باشد و دو نسل پیاپی یک بازیکن را با یک رنگ بشناسند، چقدر ترسناک و دلهره آور است این حس که تا چند سال دیگر خبری از بازیکنانی چون توتی، دل پیه رو، ژاوی، رائول، کاسیاس، لمپارد و .... نباشد.
