خودم لیورپولی ام و طرفدار لیگ جزیره ولی خوب این مقاله هم بخشی از واقعیتها و دلایل افت تیمهای انگلیسی در اروپاست
کریس ووکس
لیگ ثروتمند و پرزرق و برق، طبل توخالی در اروپا
28 اسفند 1393 / 10:04
آی اسپورت- با آن همه ادا و اطوار، طبلی توخالی بیشتر نیست. در لیگ برتر پول هست، بیشتر از آنچه بدانند با آن چه کنند اما بعد از پیروزی بارسلونا برابر منچسترسیتی هیچ نمایندهای در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ندارد؛ اتفاقی که کاملا قابل پیشبینی بود.
دیگر کسی در ناکامی بلندمدت لیگ برتریها در اروپا تردیدی ندارد و برای کشوری که در حواشی فوتبال مدرن و تجارت آن خودش را در کمال شایستگی پیشرو میداند، این شکست نابخشودنی است.
نکته جالب درباره فوتبال این است که شما می توانید بهترین مدلهای تجاری ممکن را داشته باشید و گرانترین قراردادهای پخش تلویزیونی را منعقد کنید اما اگر در زمین فوتبال موفقیتی نداشته باشید، هیچ کاری نکردهاید. جذابترین و پولسازترین رقابت باشگاهی جهان حتما لیگ برتر است اما نمایندگان آن در این فصل لیگ قهرمانان اروپا، مضحکترین عملکرد را از خود بر جای گذاشتهاند.
و ما نباید تعجب کنیم. دریک دهه گذشته 20 باشگاه انگلیسی به یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسیدهاند اما فقط دو قهرمانی به انگلیس رسیده که یکی در سال 2008 برابر حریفی وطنی به دست آمد هنگامی که منچستریونایتد در ضربات پنالتی چلسی را شکست داد و دیگری هم توسط چلسی برابر بایرن مونیخی به دست آمد که کاملا سزاوار قهرمانی بود. حقیقت این است که وقتی تیم های انگلیسی با رقبای بزرگ اروپایی مواجه می شوند معمولا شکست می خورند. ذهنیت برد خیلی وقت است که از تیم های انگلیسی رخت بربسته و آرسنال نماد باختهای همراه با سربلندی است. توپچیها چهار بار متوالی در حالی از مرحله یک هشتم نهایی حذف شده اند که در بازی برگشت نمایشی اعجابانگیز داشتهاند اما نه به اندازهای که بازی رفت خود را جبران کنند. آنها فقط وقتی بازی خودشان را می کنند که همه چیز از دست رفته.
این فصل هم ممکن است در بین چهار تیم بالای جدول، لیگ برتر را به پایان برسانند و یک بار دیگر عملکرد متوسط خود را جشن بگیرند. فصل بعد دوباره از مرحله گروهی لیگ قهرمانان صعود می کنند وقتی کار بر آنها سخت شده. این روش آرسنال است. در حقیقت شیوه انگلیسی است. هیچ دروننگری وجود ندارد و تنها بر نکات مثبت کم اهمیت و بیفایده تاکید می شود.
چلسی پرامیدترین تیم انگلیسی بود که به پاریسنژرمن ده نفره باخت در دیداری که کاملا ناپختگی تیم در آن مشهود بود. منچسترسیتی هم همان کاری را کرد که انتظار می رفت و در برابر نخستین غول اروپایی به زانو درآمد. درباره لیورپول هم چه در لیگ قهرمانان و چه در لیگ اروپا هر چه کمتر گفته شود، بهتر است.
در دو فصل 2008-2007 و 2009-2008 هر چهار نماینده انگلیس به یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسیدند. در هر دو فصل، تئوریسینهای توطئه گفتند برای این بازی دو تیم انگلیسی برابر هم ترتیب داده شده که این تیمهای قدرتمند به دست یکدیگر از بین بروند. آن موقع فرضیه مسخرهای بود و حالا خیالی دور است. انگلیس از فصل 2011-2010 بیشترین حذفی را در مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان داشته یعنی 9 مورد. از آلمان 7 تیم، ایتالیا 6 تیم، فرانسه 3 تیم و اسپانیا 2 تیم در این مرحله حذف شدهاند.
این فصل هیچ تیمی از انگلیس در جمع هشت تیم برتر اروپا نیست مثل دو سال پیش. اورتون هم ممکن است از یک هشتم نهایی لیگ اروپا کنار برود و در آن رقابتها هم هیچ نماینده از انگلیس باقی نماند.
حتی لیگهای مشکل دار از نظر مالی ایتالیا و پرتغال هم در یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا نماینده دارند و با توجه به وضعیت مالی لیگ برتریها ، ناکامیشان در لیگ قهرمانان غیرقابل توجیه است.
اما تصمیم گیران اصلی لیگ برتر و آنهایی که از این رقابتها پول خوبی به جیب می زنند خیلی نگران وضعیت تیمهای انگلیسی در رقابتهای قارهای نیستند مادامی که سودشان از پخش تلویزیونی سر جایش باشد. از نظر آنها، لیگ قهرمانان در اولویت بعدی است چون تظاهر می کنند که همه بیشتر خواهان دیدن لیگ برتر هستند و هرچه همفکران بیشتری پیدا کنند عملکرد رقتبار انگلیسیها در اروپا بیشتر تحمل می شود.
از سال 2016 که قرارداد هفت میلیارد دلاری حق پخش تلویزیونی شروع می شود، حتی دلایل بیشتری برای قبول ناکامی انگلیسیها در اروپا به نفع تقویت برند ثروتمندترین لیگ جهان وجود دارد.
فوتبال انگلیس به سرعت به سمت محصولگرایی می رود و از کسب نتیجه باز می ماند والبته این هم بد نیست چون باشگاههای این کشور نمی توانند مدل اروپاییاش را تهیه کنند.
