افعی به روزهای طلایی ایمان داره,به آینده خوشی که هرسال از ما دورتر میشه. اگر این بار از چنگ ما گریخت چه باک,فردا تندتر خواهیم دوید و دستهایمان را درازتر خواهیم کرد و سرانجام یک روز خوش در قایقمان (جوزپه مه اتزا) ,بر خلاف جریان آب پارو میزنیم در حالی که بی امان به سمت گذشته رانده میشویم... ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪﯾﺎﺩﻣﺎﻧﺪﻧﯽﺗﺮﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺍﯾﺘﺎﻟﯿﺎ، ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﯼ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖِ ﺭﻭﺑﺮﺗﻮ ﺑﻨﯿﻨﯽ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﭘﺲ ﻗﺎﻃﯽ ﻻﻣﺼﺐﺗﺮﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﻋﻤﺮﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﯽ ﺭﻭﯾﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻭ ﻣﺄﯾﻮﺱ ﻧﺸﻮﯾﻢ. ﺑﺎﯾﺪ اینقدر ادای ﻣﺮﺩﻫﺎﯼ ﺯﻥﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭﻧﯿﺎﻭﺭﯾﻢ، ﮐﻪ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﻮﺩ ﭘﺎﯼ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﺎﮎ ﺧﻮﺭﺩﻩﯼ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﻭ ﺑﺨﺖ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭼﻬﻞ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺗﻮﯼ ﺗﺎﺭﯾﺦﻣﺎﻥ. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﻨﺪﯾﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﺍﻧﺘﯽ،ﻣﯿﻠﯿﺘﻮ،ﺳﺎﻣﻮﺋﻞ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻤﯽ ﻫﻢ ﺍﺯ ﭘﺲ ﻧﯿﻤﻪﺷﺐ ﺑﺮﺑﯿﺎﯾﯿﻢ ﻭ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﯼ ﺑﺮﺍﻕ ﺍﯾﻦ ﺁﺩﻡﻫﺎﯼ ﺗﺎﺯﻩ. ﺑﻌﺪ، ﺳﭙﯿده دم تاﻏﺮﻭﺏ ﺭﺍ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﺩایی ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﻨﻢ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺭا ﭘﺮﻭﺍﺯ داده ایم و رفته‌ایم جایی که دیگر غم نیست. ﭘﺲ ﺯﻧﺪه باد ﻗﺼﻪ ها ی ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﯿﺪِ ﺗﻮﯼ ﺩلمان ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖِ ﺧﺪﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﺸﺪﻩ. ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺩ ﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮﺩﯾﻢ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮﺩﯾﻢ. Internazionale per sempre viva azzurri