( پیشنهاد من به شما خوندن این مقاله با گوش دادن به آهنگ Flying از Anathema )
به نام خدا...
به فاصله تنها 17 سال دو تیم در لندن تاسیس شدند یکی به رنگ قرمز و دیگری آبی، وقتی ایالت دربیشیر قدیمی ترین شهرآورد را نظاره گر بود با دو تیم قرمز و آبی خود ( تاریخی کوتاه از علت نامگذاری شهرآورد یا همون دربی ) در فاصله چند مایلی تیم هایی پایه گذاری شدند... یکی از محله های سلطنتی وولیچ و دیگری در محله فولهام...
اولی دیری نکشید که به عنوان قطب فوتبال انگلستان معرفی شد و نام رویال آرسنال را به خود اختصاص داد... قرمزهای اصیل جنوبی حالا در کل بریتانیایی که درگیر جنگ بود نوای دیگری از تجمع مردم در کنار هم سر داده بودند البته این بار برای تشویق محبوبشان...
دومی ولی کمی به طول انجامید ولی با کمک یکی از بازیکنان قرمز ها که این بار در قات مربی ظاهر شد موفق شد اولین جام لیگ دسته اول خود را در دهه 50 قرن بیستم کسب کند و البته قوانین و تغییرات جدیدی که برای این باشگاه از سر نوشت ( تد دریک اسم بازیکن آرسنال بود که بعد مربی چلسی شد و اولین قهرمانی تاریخ این تیم رو بدست آوورد )
روزگاران گذشت... حالا به سالهای کنونی رسیده ایم...
سالهایی که ونگر مربی قرمز ها و مورینیو مربی آبی هاست... و به درستی دو نفر از بهترین های حال و حاضر دنیا در فاصله 20 مایلی هم دو باشگاه را به بهترین شکل اداره میکنند...
چلسی و بعد از آن آرسنال دچار مشکلات مالی شدیدی شدند که این اجازه به شمالی ها برسد تا جامها را میان خود تقسیم کنند...
ولی این نغمه جدید گویی ساز دیگری دارد چرا که دو تیم امسال گذشته ها را به دست فراموشی سپردند و بر قدرت خود افزودند... قدرت خاصی برای خاص ترین شهر اروپا... لندن... با استخدام بازیکنان جدید و مربیانی جدید دوره ای نو در فوتبال اروپا در حال شکل گیریست... دوره ای که نه مونیخ نه میلان نه تورین نه مادرید نه کاتالونیا و نه آمستردام هیچگاه تجربه آنرا نداشتند دوره ای شبیه به پادشاهی فراعنه بر مصر که هزاران سال به طول انجامید...
با زیر سازی قوی مدیران لایقی همچون آبراموویچ و پیتر هیللوود و شکل دادن خمیر مایه تیم ها توسط ژوزه و آرسن حالا شاهد قدرت روز افزون دو تیم جنوبی خواهیم بود...
روندی که برای قرمز ها از 18 سال پیش برنامه ریزی شده بود و برای آبی ها از 11 سال پیش...
برای اثبات این سخن فقط کافیست سری به رده بندی محبوب ترین تیم ها زد... جایی که دو تیم لندنی در جایگاه های چهارم و پنجم ایستاده اند...
موفقیتی که به هیچ وجه تصادفی نیست...
