از ميلان تا سيسيل ،از رم تا تورين و ناپل .مينويسم از عشق .مينويسم از تعصب.مينويسم از فتح برلين و مادريد.از كشورِ اسطوره ها.از كشورِ بهترين شماره ١٠ ها.مينويسم از تيفوسيا. از بازيكنايي كه لحظه تعويض پيرهنشون خيسه .از بارزي ،از اينزاگي از آلبرتيني از كنته از نستا.از مينويسم از اتحاد هميشگي.مينويسم از فرياد تاردلي توي جام جهاني ٨٢،از اشك هاي پيرلو توي يورو ٢٠١٢، ازون پنالتي به آسمون رفته ي باجو. مينويسم از مالدينيه ميلان ،بوفون يووه،توتيه رم و فاكتيه اينتر.مگه ميشه تعصب گتوزو و ده روسي رو دوست نداشت؟ مگه ميشه چيپ پيرلو به انگليس رو دوس نداشت،مگه ميشه آلكس دلپيرو،فاتح برلين،رو دوست نداشت.اونجا ايتالياس.كشورِ ديوونه ها.ديوونه هاي فوتبال.با باخت ها دوست داشتني تر ميشن.از اون پنالتيه به تيرك خورده ي دي بياجو توي جام جهانيه ٩٨ تا اون ضربه ي عجيبه زلاتان و حدف از يورو ٢٠٠٤.اين تيم دوست داشتنيه،حتي اگر بهترين نباشه،حتي اگر ببازه. و عكس رو از تيمي انتخاب ميكنم كه جام نگرفت،تا ثابت شه واسه ي محبوب بودن ،نيازي به جام نيست.براي آتزوري،تا ابد لاجوردي.