چند روز از روز جمعه مورخ 15 شهرویور 92 گذشته و دربی هفتاد و هفتم با فجاعت تمام به پایان رسید. عمق فاجعه برای همه مشخص هست و نیازی به توضیح بیشتر نیست ولی در این بین مظلومترین قشر هواداران هستند. بزدلی تیمها به گردن فشار هواداران مربوط میشود و هوادارانی که بعضا از هفتهها قبل منتظر روز موعود و برگزاری این دیدار هستند، انداخته میشود و هیچکس در این میان به فکر شور و عشق و علاقه هوادارانی که برای تیم مورد علاقه خود دل میسوزاند، نیست.
در این میان هیچکس به فکر راهکاری برای افزایش کیفی سطح این بازی که جذابیت آن به کلکل بر سر اعداد مسخره 6 و 4 خلاصه شده است، محدود میشود، نیست. هیچکس نمیتواند منکر حساسیت این بازی شود ولی مگر تنها بازی حساس دنیا، همین بازی است. مگر بایرن و دورتموند در فینال حساسترین رقابتهای فوتبال باشگاهی در مقابل هم قرار نگرفتند و زیبا بازی نکردند؟ مگر رئال و بارسلونا سالانه حداقل 2 بار بازی جنگمانند خود را برگزار نمیکنند؟ و چندین و چند نمونه دیگر ... (البته چلسی در این موارد استثنا است، چون متخصص خراب کردن بازیهای حساس تشریف دارند.)
نظر شخصی من برای بهبود سطح کیفی فوتبال ایران، تحریم دربی از نظر رسانهای و حضور در ورزشگاه است. شاید با تحریم بتوان ثابت کرد که ما از این وضع خوشحال نیستیم و شاید متصدیان باشگاههای استقلال و پرسپولیس درک کنند که بهانه هواداران و فشار رسانهای بهانه خوبی برای بد بازی کردن و بزدلی آنها نیست.
