طرفداری- مورد آخر این ماجرا فحاشی بی پرده مدافع جوان باشگاه به یک هوادار مقیم قطر است که فیلم آن چیزی جزء تاسف و عصبانیت برای مردم باقی نگذاشته است.این اولین بار نیست که محمدرضا خانزاده اقدام به فحاشی می کند و البته برای اولین بار است که چنین فیلمی از او رویت می شود. قبلا محمد رضا اخباری گلر سایپا نیز از فحاشی خانزاده با گرفتن دست روی صورتش گفته بود و خبرنگاران نیز بارها تایید کردند که او بارها به آن ها توهین کرده است. بازیکنی که تاکنون حتی یک بازی خوب از او در پرسپولیس به ثبت نرسیده ولی به لطف حضور در این باشگاه حتی به تیم ملی نیز دعوت شده است و به جام جهانی نیز رفته است آن قدر غرق در غرور و قدرت خود را می بیند که به خود اجازه می دهد به هوادار، خبرنگار، بازیکن حریف و حتی داور خارجی نیز توهین و فحاشی کند و بعد از باخت ها به جای تمرین کنار زمین برای خودش عکس سلفی بگیرد.
چنین نمونه ای در فوتبال ایران که در همان روزهای اول فوتبالش چنین وقیح و حق به جانب باشد کمتر شناخته شده است. شاید خیلی از فوتبالیست های ایرانی از جایگاه فرهنگی در جایگاه بالائی نیز نباشند، اما حتی بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال کشور نیز در دوران جوانی هیچگاه چنین عکس العمل هائی را تجربه نکرده اند و حتی در دوره بزرگی خودشان هم به خود اجازه ندادند که با یک هوادار فوتبال به فحاشی علنی ناموسی دست بزنند. چنین درجه ای از بی خیالی و بی بندوباری که بازیکنی مثل خانزاده را در مقابل هوادار تهدید به اعمال منافی عفت می کند و کسی نیز گویا قرار نیست در مقابل آن بایستد نشان از این می دهد که فوتبال ایران تا چه مرحله به سقوط اخلاق نزدیک شده است.
در فوتبال «بی اخلاق» خارج ما بازیکنان دورتموندی را شاهدیم که بعد از باخت خود به کنار هوادارانشان می روند و به آن ها در مورد شکست تیمشان توضیح می دهند، ولی در اینجا هاشم بیگ زاده اعتراض هواداران را خنده دار می داند و یکی هم مثل خانزاده که در جواب نداشته هایش از چیزی صحبت می کند که دیگران نیز دارند. البته یکی دیگر از داشته های خانزاده تلفن همراه است که می تواند با آن بعد از باخت پرسپولیس هم سلفی بگیرد. آن هم در حالی یکی مثل توتی این عکس را برای شادی با هوادارانش به ارمغان می گذارد و یکی مثل این مدافع بعد از شکست تیمش جهت جمع آوری لایک، عصبانی تر کردن هوادار پرسپولیس و فحاشی به او! توانایی های دو بازیکن بدون شک متفاوت است. برای خانزاده آن قدر محدود است که جهت حفظ آن مجبور است از داشته های دیگرش استفاده کند. داشته هائی همچون ادبیات زن ستیزانه وقاحت و جهالت!