آقای مدیر حماقت سیری چند؟
همیشه پیش خودم فکر میکردم اگه پشت سر مالدینی و نستا تولدو توی دروازه بود میلان غوغا بود نه به لاکرونیا میباختیم تا پورتو مثل آب خوردن جام میلان رو بقاپه و نه بازی سه هیچ فینال استانبول رو با تن لش دیدا میباختیم حداقل سه تا جام بیشتر داشتیم امروز اتفاقی متوجه شدم تولدو که به نظر شخصی من وقتی گرم میشد دیگه گل بخور نبود و ازین حیث نظیر نداشت از 1987 تا 1993واسه میلان بوده خدااااااااااا
یعنی چقدر مدیریت میتونه ضعیف باشه که یه دروازبان افسانه ای رو سه بار قرض بدی و بدون یکبار بازی دادنش بفروشی و اونوقت یکی مثل آبیاتی ام الفرت که همیشه خدا سوتی دم دستشه و جدا از این در چهره و استایلش ابدا نشانی از مبارزه طلبی نبود و حتی انرژی رو از تیم میگرفت سال ها واسه سوهان روح من شدن و آبروریزی نگه داری
افسوس که آرزوی بودن تولدو در کنار مالدینی و نستا را خودی ها بر آب دادند درست مثل حماقت از دست دادن پاتریک ویرا
