طرفداری- در طول دهه های گذشته و سال های اولیه برگزاری لیگ برتر، استقلال و پرسپولیس قدرت های بلامنازع فوتبال کشور بودند و تیم های شهرستانی همواره زیر سایه این دو تیم قرار داشتند. از آن دوران خیلی نگذشته که موفقیت تیم های شهرستانی و نزدیک شدنشان به سرخابی های پایتخت تا چه اندازه مهم و موجب تحسین بود. ابهتی که در دو تیم استقلال و پرسپولیس وجود داشت به قدری بود که عدم توفیق در کسب جام یک فاجعه برایشان محسوب شود ولی این روزها اوضاع به کلی عوض شده و این دو تیم حتی توان کسب سهمیه آسیایی را هم ندارند.
خیلی سریع و بی مقدمه می رویم سر اصل مطلب، واقعیتی که در خصوص شرایط فعلی سرخابی های پایتخت وجود دارد این است که ضعف مدیریتی در این دو تیم متهم ردیف اول این روزهای آنهاست. ضعف مدیریتی که چندین سال است بر پیکره این دو تیم آسیب می رساند مقصران بسیاری دارد که یکی از مهم ترین آنها وزارتی است که هنوز نمی داند تکلیفش با این دو تیم چیست؟ وزارت ورزش و جوانان در این مدت بدون اینکه در نظر داشته باشد تیم های استقلال و پرسپولیس تحت نظر این وزارت قرار دارند با کمترین توجه ممکن به این دو تیم به نوعی از مسئولیتی که دارد شانه خالی کرده و حاصل آن چینش هیئت مدیره هایی رنگارنگ و ناهمگون در این تیم ها بوده که شرایط فعلی را به بار آورده است.
از پرسپولیس شروع کنیم که لیگ با علی دایی آغاز، با حمید درخشان ادامه و با برانکو ایوانکووچ به پایان رساند. رتبه کنونی سرخ پوشان پایتخت، نهمی لیگ است و این تیم تا کنون از 29 بازی اخیر خود متحمل 12 شکست شده است. برای هر هواداران عاشقی که این تیم را نفس می کشد به هیچ عنوان قابل هضم نیست که تیمش تا چند هفته پیش حتی خطر سقوط به دسته یک را نیز احساس می کرد. چرا باید پرسپولیس بزرگ چنین ننگی را متحمل شود؟ آیا سکوت وزارت ورزش در مورد این وضعیت پرسپولیس، صحیح است؟ تا زمانی که پرسپولیس تحت حمایت وزارت ورزش قرار دارد این وزرات مسئول نتایج این تیم است و باید در مورد شرایط کنونی این تیم و نابسامانی های آن پاسخگو باشد.
استقلال این روزها اگرچه از نظر جایگاه لیگ شرایط بهتری نسبت به پرسپولیس دارد ولی مشکلات و حواشی درون این تیم کم از سرخ پوشان نیست. استقلال در حالیکه فصل را با تیمی پر مهره آغاز کرد و جزو مدعیان اصلی کسب عنوان قهرمانی بود که خیلی زود اسیر برخی مسائل شد و به جای جنگیدن با حریفان برای قهرمان درگیر برخی جنگ های حاشیه ای شد. آبی پوشان امسال نیز همانند سال قبل نه تنها جامی را بدست نیاوردند بلکه باز هم از کسب سهمیه باز ماندند. با نگاهی به شرایط کنونی این تیم چند نکته بارز به چشم می خورد؛ عدم پرداخت مطالبات بازیکنان که رابطه مستقیمی با افت عملکرد آنها دارد، هیئت مدیره نه چندان متحد که عملا هیچ تاثیر مثبتی روی عملکرد تیم نداشته است، مدیریت کم اثر که که مقابل این همه مشکلات تنها سیاست بی تفاوتی را پیشه کرده است.
اوضاع کنونی سرخابی های پایتخت به گونه ای بود که در بالا اشاره شد و واقعا جای حسرت و تاسف دارد که وزراتی که در اداره این دو تیم ناکام است نه این ضعف را قبول می کند و نه اجازه می دهد دیگران برا آن مرهمی چاره کنند. بدون شک کاسه صبر هواداران به مرز لبریز شدن نزدیک شده و باید هر چه سریع تر فکری به حال این دو تیم کرد. وزرات ورزش و جوانان که در حال حاضر صاحب اصلی استقلال و پرسپولیس می باشد، در اداره و به آرامش رساندن این دو تیم کاملا ناکارامد نشان داده است. وزراتی که با برگزاری جلسات متعدد برای تیم ملی هدف خود را دلواپسی می داند، از وظیفه اصلی خود که سامان دادن به شرایط سرخابی های پایتخت است ناکام مانده و اینک سوال اینجاست که بهتر نیست به جای این جلسات بی هدف فکری به حال دو تیم تحت نظارت خود بکند؟
قطعا کارنامه وزارتخانه شرایط کنونی این دو تیم است. پس مردم، رسانه ها و کارشناسان حق دارند نسبت به آن ها و سیاست هایشان بی اعتماد باشند.