وقتی سوت پایان بازی به صدا دراومد همه خوشحال بودن. بازیکنا، کادر فنی، هوادارا، مردم تبریز و ....
هوادار ها اونقدر خوشحال بودن که به وسط زمین ریختن.ما که پای تلویزیون بودیم گفتیم چه مردم دلخوشی داره این تبریز!! تیمشون تا چند دقیقه پیش قهرمان بوده و حالا دوم شده اونوقت باز هم خوشحالن!!
پسر بچه ای میخواست از بازیکن تیم محبوبش امضا بگیره و دیگری قصد داشت با دوستانش در کنار بازیکنا عکس سلفی بندازه و با خوشحالی، اون رو به همه نشون بده و به قهرمانی تیمش افتخار کنه.
بازیکنی در فکر این بود که جام رو چه جوری بالای سرش ببره. دیگری به نوع خوشحالی برای قهرمانی فکر میکرد. مربی پیر تیم می خندید. خیلی خوشحال بود.
اما دیری نگذشت که همه فهمیدن فوتبال ایران روز به روز کثیف تر شده و حالا به اینجا رسیده. به جایی که بین دروغ و حقیقت مرزی وجود نداره.
خوشحالی اون پسر بچه حالا جاش با کلی اشک عوض شده بود. پیرمرد فکر میکرد این ماجرا شوخی ای بیش نیست اما وقتی مطمئن شد خبری از جشن نیست اشک تو چشاش جمع شد.
عجیب بود. تیمی که فقط 10% احتمال قهرمانیش وجود داشت تونست خیلی راحت قهرمان شه. اما چجوری؟؟؟
این کارهای کثیف توی فوتبال مهمتره یا قرارداد های ملیاردی کیروش و بازیکنا؟؟؟ واقعا وقت اون نرسیده که به جای حسودی به مال و اموال دیگران کمی به فکر سلامت فوتبالمون باشیم؟؟