یووه و بارسا 12 سال است با هم بازی نکردهاند. برایِ همین جدالِ تاکتیکیِ جالبی در پیش خواهد بود. اما خیلی از بازیکنانِ دو تیم کاملا همدیگر را میشناسند
مایکل کاکس
نگاهی میاندازیم به سه تا از دوئلهایِ کلیدیِ فینالِ چمپیونز لیگ
کارلوس تبس – خاویر ماسچرانو
رقابتِ این دو بر میگردد به بوکا جونیورز و ریور پلاته. اما این رقابت بابتِ احترامِ متقابل خیلی زود بدل به رفاقت شد. وقتی کیا جورابچیان 10 پیش تبس را به کورینتیاسِ برزیل برد، به درخواستِ تبس باعثِ انتقالِ ماسچرانو به این تیمِ برزیلی هم شد. بعد در 2006 تبس و ماسچرانو راهیِ وستهم شدند و بعد تبس به یونایتد پیوست و ماسچرانو به لیورپول و دوباره بدل به رقبایی جدی شدند. تبس در حالِ حاضر 31 ساله است و ماسچرانو دو روز بعد از فینال 31 ساله میشود. با این حال هر دو در اوجِ فوتبال و آمادگیشان هستند. تبس این فصل برایِ یوونتوس عالی بازی کرده و زوجِ خوبی با آلوارو موراتا پدید آورده و هم گل زده و گل ساخته است. تبس به شکلِ ذاتی خودش را در پستِ شمارهیِ 10 قرار میدهد. او فصلِ پیش 19 گل در سریِ آ زد و این فصل 20تا. در ضمن او 7 گل هم در چمپیونز لیگ زده است.
ماسچرانو هم با اینکه هنوز به نظرِ خیلیها یک هافبکِ دفاعی است که خارج از پستش بازی میکند، 5 سالی میشود که مدافعِ میانیِ بارسلوناست. پس باید او را یکی از بهترینها در این پست بدانیم. ضعفِ ماسچرانو تنها به خاطرِ قد کوتاهش رویِ توپهایِ هوایی است، اما در موردِ تبس خیلی لازم نیست نگرانِ این قضیه باشد. تبس و ماسچرانو هر دو بسیار باهوشند. تبس در این بازی تلاش خواهد کرد ماسچرانو را مدان از پستش خارج کند، بنابراین ماسچرانو باید تصمیم بگیرد که چقدر او را در زمین دنبال کند و کی تکل بزند.
سرخیو بوسکتس – آرتورو ویدال
دو تا از کاملترین هافبکهایِ دنیا در این بازی مقابلِ هم قرار خواهند گرفت. تابستانِ گذتشه شیلی با پرسی سنگین اسپانیا را 2-0 در جامِ جهانی برد، پرسی که توسطِ ویدالِ نه چندان آماده رهبری میشد. ویدال در این بازی بوسکتس را بست و اسپانیا را از کار انداخت. تکرارِ این داستان در فینال بعید است، چون یوونتوس پرسِ بالا نمیکند و موقعِ دفاع کردن آلگری از ویدال میخواهد تا عقبتر بیاید تا با کنارِ پیرلو قرار گرفتن لوزیِ خطِ میانیاش را مسطح کند.
رقیبِ بوسکتس در این بازی بیشتر تبس و مواراتا خواهند بود، همانطور که اتلتیکو مادرید همیشه مقابلِ بارسا بازی میکند. اما نکتهیِ جذابِ تاکتیکی وقتی است که یووه توپ را پس میگیرد. تیمِ آلگری نشان داده در دور زدنِ هافبکِ حریف با پاسهایِ بلند به تبس و مواراتا استاد است. اما یووه در اضافه کردنِ هافبکها به خطِ حمله هم تخصص دارد، به خصوص ویدال که با سرعت به باکسِ حرف نزدیک میشود و موقعیتِ گل ایجاد میکند. در این شرایط است که بوسکتس باید عقب بکشد تا مراقبِ ویدال باشد. بوسکتس یکی از باهوشترین فوتبالیستهایِ دنیا از جهت جاگیری است. اما چیزی که ویدال دارد و او نه، سرعت و استارتهایِ انفجاری است. بوسکتس در فینال 95 درصدِ بازی را در دست دارد، اما آن 5 درصد میتواند مقابلِ ویدال برایش دردسرساز شود.
لوئیس سوارس – جورجو کیلینی
برایِ لوئیس سوارس خیلی نمادین است که بزرگترین بازیِ باشگاهیاش باید مقابل دو بازیکنی باشد که بیش از بقیه بابتشان محروم شده است. 8 بازی محرومیت به خاطرِ توهینِ نژادپرستانه به پاتریس اورا و 4 ماه محرومیت به خاطرِ گاز گرفتنِ جورجو کیلینی. چون سوارس مدام از پستش خارج میشود و به کنارهها میرود، در فینال هم با اورا و هم با کیلینی روبرو خواهد شد. اما رقیبِ اصلیِ او کیلینی خواهد بود. خوب است که به یادِ این رقابت در تابستانِ سالِ گذشته بیفتیم. کیلینی در کلِ بازیِ ایتالیا و اروگوئه از هر کاری که میشد استفاده کرد تا سوارس را عصبی بکند، از آرنج زدنهایِ ریز تا پیراهن کشیدن وقتی داور حواسش نبود. کیلینی در این بازی قصد کرده بود فوتبال را در درجه دومِ اهمیت قرار دهد و بازیای درست کرده بود با این عنوان که کی زودتر کنترلِ اعصابش را از دست میدهد. او این بازی را برد اما خودش فوتبالِ بسیار ضعیفی بازی کرد و نهایتا ایتالیا باخت.
اما از منظرِ فوتبالی کیلینی در فینال سعی خواهد کرد عقب بایستد و منتظرِ کنشِ فورواردهایِ بارسلونا باشد. سوارس هم سعی خواهد کرد با حرکاتِ قطریاش چینشِ خط دفاعیِ یونتووس را به هم بزند و برایِ مسی و نیمار فضا ایجا کند. شانسِ سوارس در همین حرکات و چرخشهایِ سریعش در کانالهایِ قطری خواهد بود.
