گل من ، پرنده ای باش و به باغ باد بگذر. مه من ، شکوفه ای باش و به دشت آب بنشین. گل باغ آشنایی ، گل من ، کجا شکفتی که نه سرو می شناسد نه چمن سراغ دارد؟ نه کبوتری که پیغام تو آورد به بامی نه به دست مست بادی خط آبی پیامی. نه بنفشه یی، نه جویی نه نسیم گفت و گویی نه کبوتران پیغام نه باغ های روشن! گل من ، میان گل های کدام دشت خفتی؟ به کدام راه خواندی به کدام راه رفتی؟ گل من تو راز ما را به کدام دیو گفتی؟ که بریده ریشه مهر، شکسته شیشه ی دل. منم این گیاه تنها به گلی امید بسته. همه شاخه هاشکسته. به امیدها نشستیم و به یادها شکفتیم. در آن سیاه منزل، به هزار وعده ماندیم به یک فریب خفتیم… **** م.آزاد