آخرین صدا ...

وقتی رفت، یک بنر چند ده متری بزرگ از ضلع شمالی ورزشگاه آویزان کرده بودند، یک بنر آبی و اناری رنگ زیبا ... از کاشی صد هزار نفری که نام ژاوی را آذین بسته بود میگذرم، اما صدای فریاد هرناندز اسطوره را نمیتوان از یاد برد - صدای فریادی که آخرین نوای نیوکمپ را در خاطر ژاوی ماندگار کرد ... شبی پر از ستاره های کوچک طلایی که بر سرش میریخت ... خداحافظ شماره 6 کاتالانی ... اما در آن گوشه از اسپانیا، مردی تنها چمدانش را بست - وقتی همه خواب بودند آرام چفت درب را بست و رفت، شکوهی در کار نبود، کسی یادش نماند، ایکر بنر چند ده متری نمی خواست، یک خداحافظی پر زرق و برق قند در دلش اب نمی کرد، ایکر نمیخواست هواداران را از بابت رفتنش به زحمت بی اندازد ... این آخرین خواسته فرشته مادریدی بود، قداستی که او را عزیز اسپانیا کرد ... وقتی رفت یادش ماند، آخرین صدایی که در برنابئو شنید، صدای هزاران هزار هوو مختلف بود ...