فصل رو با بازی ساوهمپتون آغاز کردیم درسته اون بازیو 2-1 بردیم ولی اون پشت پا دوشان تادیچ و گل کلاین نشانگر این بود که یه فصل دیگه با فاجعه دفاعی روبرو خواهیم شد و اونطوری هم شد بعد باخت به منچستر سیتی در اتحاد که در ده دقیقه ی آخر میتونستیم 3 گل پیدا کنیم که فقط تونستیم یه گل بزنیم و بازیو 3-1 واگذار کردیم 80 دقیقه فاجعه بودیم ولی ده دقیقه آخر عالی بودیم و با لمبرت استاریچ و مورنو میتونستیم 3 گل بزنیم ولی فقط با لمبرت بزنیم که اون گل به نام زابالتا نوشته شد و بازی ها گذشت و مهاجمان در گل زدن ناکام موندن و بعد از بازی تاتنهام که سومین بازی لیگ بود استوریچ مصدوم شد و 6 ماه از میادین دور موند و ما موندیم با بالوتلی-لمبرت-بورینی ولی هیچ کدوم عرضه نداشتن توپواز خط عبور بدن در نتیجه این گل های ما رو در هربازی جرارد-استرلینگ-کوتینیو میزدو تا اون بازی لعنتی لستر در آنفیلد که بعده اون بازی جرارد گفت در پایان فصل از جمع قرمز پوشان آنفیلد جدا میشود:( و اینطوری فصلو گذروندیم که نتیجه های پر نوسانی میگرفتیم بهترین بازی این فصلمون بدون شک بازی با اورتون در آنفیلد بود بازی که با گل فوق العاده فیل جاگیلکا در دقیقه ی 92 1-1 به پایان رسید در آن بازی به جرئت میتونم بگم بیش از 25 موقعیت خلق کردیم ولی دیو شدن تیم هاوارد و ناکامی بالوتلی در گل زدن باعث شد اورتون در دقایق پایانی با گل جاگیلکا بازی رو به تساوی بکشونه و راجرز از سیستم 4دفاعه دست بردار نبود تا اینکه بازی با یونایتد باخت 3-0 در اولدترافورد باعث شد راجرز به سیستم 3 دفاعه عبور کند و پس از باخت 3-0 به یونایتد 14 بازی در 90 دقیقه نباختیم و بهترین شروع را از ژانویه ما داشتیم فقط در بین این 14 بازی در فینال capital one cup انگلیس به چلسی در وقت های اضافه با گل ایوانویچ بود بعد بازی های بشیکتاش آمد از اولشم حدس میزدم که حذف میشیم اما خیلی ها میگفتن لیورپول صعود میکنه دلیل من این بود که مربی کنونی وستهام سابق بشیکتاش(اسلاون بلیچ) غولی ساخته بود که نه تو لیگ نه تو اروپا شکست ناپذیر بود اما بازی اول رو بردیم با تلاش های فردی آیب البتته اما در بازی دوم راجرز ذهنیتیو به بازیکنا تحمیل کرده بود که انگار لیورپول برای حذف شدن اومده ترکیه و تنها بازیکنایی که تلاش میکردن اشکرتل(کاپیتان) و بالوتلی !!! بود و در اون بازی با پنالتی فوق العاده لورن حذف شدیم و بعد سقوط لیورپول شروع شد دیگه هر بازیو نمیبردیم یا مساوی یا باخت یا برد ها در بازی ها اونم 1-0 دیگه لیورپول اون شورو شوق بعد بازی های یونایتدو نداشت و تیم خسته به نظر میرسید تا اینکه اون بازی لعنتی یعنی بازی با یونایتد در آنفیلد که همه ی رویاها به یک باره در اون بازی فروریخت:( وقتی جرارد اخراج شد تیم دیگه ذهنیت برد رو از دست داد و با سوپر گل ماتا بازی رو 2-1 باختیم و اما ما موندیمو محرومیت 3 بازیه جرارد-اشکرتل و بازی بعدی با آرسنال بود که امید ها دیگر کم شده بود و در غیاب اشکرتل و جرارد برد بعید میرسید که در کمال ناباوری در 10 دقیقه ی اول 3 تا تک به تک خراب کردیم استرلینگ 2 بار و مارکویچ 1 بار و اما بعد از دقیقه ی 25 اون چیزی که پیش بینی میشد افتاد و لیورپول خسته نتوانست در مقابل موج هجوم های آرسنال دوام بیاورد و هکتور بلرین با یه حرکت عالی بازی را 1-0 کرد و بعد گل های اوزیل-سانچز-ژیرود و4-1 شده بود دیگه لیورپول همه چیزشو باخته بود و یونایتدم در اون طرف داشت بازی هارو میبرد ولی به یکباره ایستاد 3-4 بازی نتونست پیروز شه و ما بازی های آخر راحت بود به جز چلسی بازی های مانده:وست بروم-هال سیتی-چلسی-کریستال پالاس-استوک سیتی در بین این ها فقط چلسی سخت بود اما در کمال ناباوری با وست بروم 0-0 کردیم به هال سیتی 2-1 باختیم با چلسی 1-1 کردیم به کریستال پالاس در آخرین بازی جرارد در آنفیلد 3-1 باختیم و رد بازی آخر جرارد واسه لیورپول 6-1 شکست خوردیم نتیجه:فصل پر از فاجعه های دفاعی و هجومی و ذهنیت خسته بازیکنا ما رو 6 جدول کرد البته نباید از سوپر تعویض و تاکتیک های راجرزم گذشت به هر حال WE ARE LIVERPOOL
