حالا که می آیی ... دیگر شعر نخواهم گفت ... نخواهم نوشت ... می خواهم به همان تک درخت توت خانه ی کودکی هایم بگویم ... بی فصل ... میوه بدهد ... سبز شود ... ......... آن چند پرنده نیز ... آواز خواهند خواند برایمان ... همه دوست ات خواهند شد ... و من عاشق تر ... ♥ http://zekri85.loxblog.com/post/11506