اهل شعار، جوزدگی و فاز برداشتن نیستم. یه لحظه خودمونو بذاریم جای مردایی که باعث شدن ما الآن بتونیم آرامش داشته باشیم. تصور این حجم از مردونگی برای خیلیامون یه چیزی شبیه غیرممکنه. هرکی هستیم، هرجا هستیم و هر فکری داریم، کاری نکنیم که شرمندۀ کسی باشیم. نه شرمندۀ اون بالایی نه شرمندۀ خوباش. اگرم پیش اینا شرمنده شدیم ای کاش، ای کاش و ای کاش شرمندۀ خودمون نباشیم. کلاه از سر بر میداریم به افتخار همۀ مردایی که مردونگیشون تاریخو شرمنده کرد، به افتخار انسانیت، و به افتخار آزادگی. چه خوبه که این چیزا فقط در حدنماد و شعار نباشه و باور کنیم که میتونیم جزئی هرچند کوچک از تعبیر واژۀ " آزادگی " باشیم. اگه آزاد نیستیم حداقل میتونیم آزاده باشیم...