هر روز که می گذرد بر نگرانی هواداران یونایتد افزوده می شود.تردیدی که از همان انتهای فصل گذشته و بعد از اعلام بازنشستگی سر الکس فرگوسن بر آن ها مستولی شده بود رفته رفته می رود که به یقین تبدیل شود.یقین به این که شانه های مرد میانسال اسکاتلندی یارای تحمل وزن سنگین "نیمکت فرگی" را ندارد.
تساوی بدون گل با چلسی(که تا اینجای فصل ناهنماهنگ و پر مشکل نشان داده)،باخت در مقابل دشمن قدیمی بندر لیورپول و سرانجام شکست تحقیر آمیز در مقابل همسایه متمول.آری درست خوانده اید!همه این افتضاحات در همین مدت کوتاه که از شروع رقابت ها در فوتبال انگلستان می گذرد،رقم خورده اند.
سرالکس را شاید بتوان مصداق پادشاهان بزرگ تاریخ دانست که آخرین و تنهاترین و البته مهیب ترین اشتباهشان همانا عدم انتخاب جانشین شایسته و لایق برای تخت و تاج خود بوده و همین مهم سرانجام دودمان حکومتشان را به باد داده است.
عملکرد فاجعه بار در فصل نقل و انتقالات مکمل نخوت شیاطین سرخ در زمین شده و به سان یک زنجیر بهم پیوسته زمینه های نا کامی آن ها را فراهم آورده است.عدم تنوع تاکتیکی،تعویض های غیر موثر و عملکرد دفاعی ضعیف همگی بخشی از دستاوردهای مویس برای منچستری های پرتوقع تا به بدین جای فصل بوده است.منچستر فرگوسن که همواره "تیم ترین" تیم بود اکنون تنها روی هنر فن پرسی و رونی می چرخد و گل می زند.
نظر شما چیست؟هواداران منچستر یونایتد تا کی طاقت این نتایج را خواهند داشت؟آیا اصلا باید به مویس فرصت داد؟راه های پیش روی یونایتد ها برای برون رفت از این شرایط چیست؟شیاطین سرخ با این همه خلا موجود در ترکیب خود(خصوصا در بخش دفاعی و البته بازیسازی) چگونه باید تا تعطلایت ژانویه سر کند؟و...
