* بزرگترین بازیساز یک پا *
ریوالدو :
شاید بشود گفت ریوالدو یکی از اسطورههای فراموش شده نسل خودش بود. خیلیها میگویند او زیر سایه مهاجمی گلزن مثل رونالدو گم شد و یا حداقل کمتر دیده شد. البته ریوالدو شیطنتهای ناجوانمردانهای هم داشت که مهمترینش گول زدن تیم داوری در جامجهانی 2002 و بازی مقابل ترکیه بود که منجر به اخراج هاکان اونسال بازیکن ترکها شد.
اما به هر حال ریوالدو بازیکنی بود که قدرت پاسدهی و بازیخوانی خوبی داشت. خوب که نه، عالی بود. مهمترین ضعفش با یک پا بازی کردنش بود که البته به بزرگترین نقطه قوتش هم تبدیل شده بود. البته نه سرعتش آنقدرها زیاد بود نه قدرت بدنیاش. میگویند سرمربی اولین تیمش در برزیل (باشگاه پائولیستا) اصلا او را به دلیل کم بودن قدرت بدنی برای فوتبال بازی کردن مناسب تشخیص نداده و گفته بود این پسر باید برود کار دیگری انتخاب کند. 10 سال بعد، پسرک استخوانی مرد سال فوتبال جهان شد و لالیگا را همراه بارسلونا فتح کرد.
دو گلی که او به منچستریونایتد در لیگ قهرمانان سال 1998 با لباس بارسلونا به ثمر رساند را خیلیها یادشان است. ضربات آزاد بینظیری میزد. آمار به دست آوردن قهرمانیاش هم بد نبود. یک قهرمانی در جامجهانی، یک لیگ قهرمانان و قهرمانی لیگ در چهار کشور مختلف. تمام اینها برای مردی که فقط میتوانست با یک پا بازی کند، اصلا بازیکنی سرعتی به حساب نمیآمد، شکننده و لاغر مردنی بود و در عنفوان جوانی پسرکی دست و پا چلفتی به نظر میرسید، آنقدرها هم بد نیست!
شاید او را بشود بازنده نسل طلایی برزیلیهایی دانست که ناگهان از هیچ به همه جا میرسیدند و چشم جهانی را به سمت خود خیره میکردند. یادتان میآید که او با تیم بنیادکار ازبکستان به تهران هم آمد و یک تنه پرسپولیس را از لیگ قهرمانان آسیا بیرون انداخت؟
