باز هم ایتالیا و باز هم یه حذف تراژیک. از اوایل دهه ی نود و از روزی که فوتبال رو با ایتالیا شناختم این حذفهای دردناک همیشه باهامون بوده. از حذفهای پیاپی تو ضربات پنالتی تا حذف به خاطر بازیهای رودر رو. واقعا این نتایج تلخه. اما تلختر از اون دیدن حال و روز فوتبال ایتالیاست. فوتبالی که یه عده مدیر احمق تو رده های ملی تا باشگاهی دارن روز به روز تیم رو بیشتر رو به نابودی میبرن. بچه های که اوایل دههی نود رو یادشونه میدونن اون زمان استفاده از بازیکنای خارجی تو سری آ محدودیت داشت. تو فینال سال 1990 میلان بنفیکا رو شکست داد. تو اون بازی بازیکنای خارجی میلان سه تفنگدار هلندی بودند. سال 94 فقط سه تا خارجی(بوبان، دسایی، ساویسهویچ) تو برد 4-0 جلو بنفیکا عضو میلان بودن. سمپدوریا تو فینال سال 92 فقط سه تا خارجی رو تو 18 تا داشت. یووه هم تو فینال 96 همین شرایط رو داشت. هر بازیکن خارجی رو راه نمیدادن سری آ. اینتر کلینزمن، ماتئوس و برمه رو داشت. رم فولر رو داشت. ناپولی مارادونا و کارهکا و ... . در کنار اینها تیم های بزرگ ایتالیایی به ایتالیایی ها بها میدادن. این بازیکنها کنار اون غولهای خارجی تجربه کسب میکردن و روز به روز بهتر میشدن. نتیجهی اون شرایط شد یکی از قدرتمندترین نسل های تاریخ ایتالیا که تو سه جام پشت سر هم پنالتی های لعنتی و جام 2002 هم کرهای و بایرون مورنوی ملعون نذاشتن قهرمان جهان شه. و در نهایت سال 2006 تیمی که از هر تیم های چهار جام قبلی کممهرهتر بود خوشبختانه قهرمان شد. اما کافیه الان به سری آ نگاه کنیم. مزخرفترین و بی کیفیتترین بازیکنها از هر جای دنیا میان تو این لیگ. میلان که زمانی نبض خط هافبکش دست آلبرتینی و بعدها پیرلو بود الان امثال مونتاری و اسین رو اونجا می بینه. بحران اقتصادی و قدرت خرید پایین تیمهای سری آ رو هممون بهش واقفیم. ولی جوونای ایتالیایی چی شدن؟ یه عده هی میگن ایتالیا استعداد نداره. واقعا باید یه فکری به حال این افراد کرد! الان دو تا از کشوری که بیشترین استعدادها رو دارن آلمان و اسپانیان. در بزرگی فوتبال این دو کشور به خصوص آلمان هیچ شکی نیست. اما آلمان هرگز تو طول تاریخش یه بازیکن جادویی مثل بودای ما داشته؟ درسته بکن بائر و گرد مولر و ... خیلی بزرگن اما روحی که تو فوتبال امثال باجو، الکس، توتی و ... هست رو به جز برزیل و آرژانتین و چند تا بازیکن فرانسوی و هلندی کجا میشه پیدا کرد؟ همین اسپانیا دیگه نهایت زور زدنش میشه ژاوی (که شخصا علاقهی فوقالعادهای بهش دارم ولی در بهترین حالت میشه گفت در حد پیرلوی خودمونه). از غولهای دروازه و خط دفاعمون که واقعا فکر نکنم چیزی لازم به گفتن باشه. امثال روگانی و رومانیولی وقتی بهشون بها داده نشه چطور میتونن تبدیل به مالدینی، نستا، بارهسی، کاناوارو و ... بشن؟ یعنی تو اون کشور دروزاهبان جوون بهتر از اون دی ساینتیس تاریخ مصرف گذشته برای رم پیدا نمیشه؟ تیمهای بزرگ به جز چند مورد دارن تیشه به ریشهی جوونای ایتالیایی میزنن. واقعا ناراحتم از این وضعیت و امید چندانی هم به بهبود ندارم. فقط دارم افول روز به روز یکی از بزرگترین سرزمینهای فوتبالی دنیا رو با بغض سنگینی تو گلوم تماشا می کنم.
در هر صورت زنده باد آتزوری تا ابد.
