این روزها دنیای فوتبال مملؤ از نام و نشان هایی تبلیغاتی شده که فوتبال را در حصار توپ طلا، کفش طلا و جام های فلزی زندانی کرده است. کافی است به یک دهه قبل برگردیم تا معنای واقعی فوتبال را دریابیم. همان سال هایی که شور و هیجان فوتبال در رگ هایمان جاری بود. شور و هیجانی از جنس خودِ خودِ فوتبال، نه آن چیزی که امروز به صنعت و تجارت بدل شده است. آن روزها مردان بزرگ برای فوتبال آبرو می خریدند. مردانی که معنای ناب فوتبال را به ما هدیه کردند. همان روزها که وفاداری، تعصب و اخلاق معیار محبوبیت بود نه مدل مو، اسپانسر و برندهای تبلیغاتی و نه حتی توپ طلا و مدال های پوشالی. در آن روزها مردی دل هوادارن فوتبال را به چنگ آورده بود که جز سادگی، وقار و آرامش هیچ ابزاری برای تبلیغ شخصیتش نداشت. مهاجمی که امروز هر کجا را بگردی نشانه ای حتی کوچک از کیفیت و هنرش را نخواهی یافت. مردی که هم سلطان اسپانیا بود هم سلطان قلب های عاشق فوتبال. ماتادوری به نام رائول گونزالز بلانکو، کسی که دروازه را هرطور دلش می خواست فتح می کرد. مردی که دوست و دشمن را به ستایش و احترام وا میداشت. تولدت مبارک رائول افسانه ای...