این عکس مال سال 2005. به نظر من میشه این ترکیبو یکی از نسلهای طلایی میلان دونست. مالدینی، شوچنکو، اینزیگی، کاکا، کاستاکورتا، سیدورف، پیرلو، گتوزو، نستا، کافو و دیدا. آنچلوتی هم سر مربی میلان بود. سال 2005 میلان فکر میکنم با 3 یا 4 امتیاز بعد از یوونتوس کاپلو دوم جدول سری آ شد. دقیقا یادمه که 2 یا 3 هفته آخر سری آ بود و یووه با 2 امتیاز بیشتر از میلان اول بود. میلان قرار بود با یووه و فکر میکنم پارمی بازی کنه و اگه بازیرو میبرد با 1 امتیاز بیشتر از یوونتوس تو صدر جدول قرار میگرفت که نشد. فینال چمپیونز لیگ اون سال رو همه یادشونه. فینال استامبول. میلان و لیورپول. میلان نیمه اول 3 تا زد ولی نیمه دوم لیورپول بازیرو مساوی کرد و تو پنالتی دودک لیورپول کاکای میلان رو شکست داد . این یکی از قشنگترین و غم انگیزترین فینالها بود که البته میلان تو فصل 2006/2007 شکست در مقابل لیورپول رو جبران کرد و هفتمین قهرمانی برای میلان اتفاق افتاد.
منظور من از تمام این حرفها مقایسه میلان قدرتمند اون روز با میلان بحران زده ی امروزه. نمیشه گفت مقایسه. فقط برای اینه که با یاد آوی گذشته ی نه چندان دور میلان، ناکامی امروز روسونری در مقابل بولونیا تحمل کنم و به آینده ی تیم محبوبم امیدوار بشم.
امشب میلان دوباره همه رو متعجب کرد. تساوی 3 بر 3 با بولونیا. البته فراموش نکنیم که روسونری بی نهایت خوش شانس بود که تو آخرین دقایق تونست 2 گل بزنه و از شکست نجات پیدا کنه. اگه واقع بین باشیم تساوی با شکست هیچ فرقی نمیکنه. حقیقت اینه که شکست شاید میتونست مارو به اخراج آلگری امیدوار کنه. 5 مصدوم و 1 محروم نتیجه ی زحمات الگری برای باشگاه بزرگی مثل میلانه. تا وقتی که الگری تیمو هدایت میکنه هیچ امیدی به بهبود شرایط تیم نیست. وقتی به وبسایت طرفدارهای میلان میرم سر در گمی و نگرانی کاربران کاملا مشخصه. صدامون به سیلویو برلوسکونی و گالینی نمیرسه. اگر هم میرسید بی فایده بود. دیگه گند قضیه در اومده. ما طرفدارای وفادار و متعصب روسونری هستیم. ولی دیگه خسته شدیم. تا کی باید پیشرفت بقیه رو ببینیم و امیدوار باشیم. موضوع اینه که ما طوری عاشق میلان هستیم که بد تر از اینهارو هم تحمل میکنیم. انقد به میلانمون وفاداریم که حاضریم مثل طرفدارای با معرفت یوونتوس سری بی رو هم تحمل کنیم و عین هواداران بیانکونری صبور باشیم. ولی مشکل اینجاست که مسئولان روسونری قدر این همه حامی رو میدونن؟ اصلا براشون مهمه؟ فوتبال تو زندگی ما جایگاه بخصوصی داره و میلان و اسطوره های روسونری قسمت بزرگی از زندگی مارو به خودشون اختصاص دادن. فقط میتونیم امیدوار باشیم که بالاخره میلانی که انتظارشو داریمو ببینیم. تیمی که لایق این اسم بزرگ باشه.
