شاید هنوز نیم ساعت نشده که تو پست خداحافظی شواینی گفتم ای کاش کاسیاس دیگه قربانی این سال شوم 2015 نشه...
حال و روز هوادارای واقعی رئال، اونایی که قوهای سپید رو با امثال رائول و هیرو شناختن و عاشقش شدن، از اعماق وجود درک می کنم. وقتی که اسطوره ای به بزرگی تاریخ اسپانیا اینجوری مورد بی رحمی فوتبال قرار می گیره، یعنی دیگه باید با چهرۀ جدید فوتبال کنار اومد. چهره ای که برای نسل ما اصلا دوست داشتنی نیست. چهره ای که زیر نقاب تجارت و برندها پنهون شده. ای کاش زمان بگذره تا این سال لعنتی رو زودتر فراموش کنن عاشقای فوتبال. سال خداحافظی اسطوره هایی که اگه اسمشون رو کنار هم بذاری شاید اعتبار تاریخ دو دهۀ اخیر فوتبال رو بتونی در اون خلاصه کنی.
ایکر مقدس نه از حیث اینکه تنها کاپیتان تاریخ بوده که همۀ جام های ممکن رو بالای سر برده نامش تو تاریخ موندگار خواهد بود، بلکه برای قلب هایی که هنوز به عشق نوستالژی های ناب فوتبالی میتپه، یادآور چهرۀ معصوم و آروم مردی که همۀ نامردی ها رو دید و فقط مردونگی کرد، یک عشق ناب ناب از جنس عشق های اساطیریه.
اون روز که غرور مرد بزرگ قصۀ ما با "هو" کردن شرم آورترین هوادران تاریخ شکست، بازم به عشقش پشت نکرد و چهره های فانتزی رو مجبور به عذرخواهی از همون تماشاگرنماهایی کرد که اعتبار خودشون رو زیر سؤال برده بودن. اونا اون روز از خودشون نپرسیدن: که آیا از ایکر مقدس بزرگتر هم مگه داریم؟! ولی ما امروز به احترام مرد بزرگ برنابئو می ایستیم و به احترام بزرگیش کلاه از سر برمیداریم، چرا که این کمترین کاریه که میتونیم برای شماره "یک" تاریخ اسپانیا و شماره "یک" قلب های عاشق انجام بدیم.
بدان که تاریخ برخلاف ذهن های کوچک ما، تو را از هیچ گاه یاد نخواهد برد ایکر مقدس...
