هنوز هم فوتبال زیباست...

بعد یه روز اومدم سایت، از بین همۀ اخبار و نتایج یه چیزی از همه بیشتر برام لذت بخش بود. "ناینگولان: یک اسکودتو با رم را به ده اسکودتو با یوونتوس ترجیح می دهم" این یعنی غیرت، تعصب و عشق هنوز تو فوتبال نمرده، یه اسطورۀ بزرگ که آقای تیم باشه در سایۀ حضورش همچین طرز فکری القا میشه به اونایی که پتانسیلی مرکب از غیرت و تعصب تو وجودشونه. کسایی که عشق هواداراشونو با خروارها پول و جام عوض نمی کنن. عشق است توتی کبیر، ده روسی باغیرت و ناینگولانی که داره پیش اساتیدش درس پس میده... بارها گفتم تو ایتالیایی که مهد غیرته، با احترام به همۀ نام ها و اسطوره ها، هیچکس برای من حتی به گرد پای گلادیاتور بزرگ رم، فرانچسکو توتی افسانه ای نمیرسه. تفاوت بزرگ توتی کبیر با اسطوره هایی مثل مالدینی و دلپیرو اینه که تیمش نسبت به رقبا موفقیتای کمتری داشت ولی دلش ذره ای و لحظه ای نلرزید. موند و جاودانه شد، نه بخاطر مدال و جام که بخاطر درس بزرگی که به فوتبال داد... کسی که مردونه پای تیمش وایساد و همیشه بهترین بود. به خاطر عشقش دست رد به سینۀ همه چی زد. توتی عشق، غیرت، تعصب و وفاداری رو تو مکتب فوتبال تدریس کرد. زبون کوچیک ما از توصیف بزرگیت بی نهایت ناتوانه. فقط با عشقی به بزرگی شخصیتت فریاد می زنیم: ...No Totti, No Party و باید به احترام باشگاهی مثل رم که تو این روزگار غریب فوتبالی، اصالت و غیرت رو به رخ فوتبال ایتالیا کشید کلاه از سر برداشت و خوشحال بود که فوتبال هنوز هم زیباست...