این از آن جنس تیتر‌هایی‌ است که دو سه‌ ماهی‌ در دفتر تحریریه علی‌ جوادی خاک خورده است. می‌‌توان پیش بینی‌ کرد که بعد از توهین امیر قلعه نویی به جمعی‌ از خبرنگاران، دیگر خبر ورزشی هر روز آرزوی زدن این تیتر را داشته است. دو قطبی مسخره‌ای که یکی‌ از منابع سازنده آن همین روزنامه پر تیراژ خبر ورزشی بوده است. حتی در اسپانیا و با کشمکش‌های فراوان میان دل بوسکه و مورینیو، مارکا هیچگاه تلاش نکرد از آن یک دو قطبی بسازد. البته نباید این نکته را هم فراموش کنیم که امیر قلعه نویی هم بدش نمی‌‌آید از اعلام کردن اینکه استخوان تیم ملی‌ را وی بسته است و بعد از قرار دادن خط دفاعی استقلال در تیم ملی‌، سفید پوشان نتیجه گرفته اند. از آن سو کیروش هم در زمین رسانه‌‌ها بازی کرد. صحبت‌های وی در مورد جام حذفی و بازی ندادن ملی‌ پوشان استقلال، چیزی نبود که بابتش میلیارد‌ها دلار پول داده باشیم. باید قبول کنیم که هم ژنرال و هم کیروش، خود را قربانی تیتر‌های درشتی کردند که رسانه‌‌ها برای بازدید بیشتر زدند.

مساله به حق بودن هیچکدام از این دو دسته نیست. متضرر اصلی‌، نه ژنرال است نه "قلم به دستان". این تیتر رد شدن از بدن خسته هوادارانی بود که مدت‌ها آرزوی فینال آسیا را داشتند. حتی با نبود ابزار کافی‌. در گوششان خواندند که ایرانی‌ از پس کار‌های بزرگ بر می‌‌آید. از ستاره سوم گفتند و بازی با بایرن مونیخ در جام باشگاه‌های جهان. ادعایی که مارچلو لیپی با تیم غول آسا خود هم نکرد. این تیتر بی‌ انصافی بود. بی‌ انصافی به هوادارانی که پس از باخت تیمشان پشت دکه ایستادن تا مرهمی بر زخم‌هایشان باشد اما نمکی بود بر زخم هایشان.

خبر ورزشی که لقب" پر تیراژ‌ترین روزنامه ورزشی" ایران را یدک می‌‌کشد، می‌‌توانست کمی ملایم تر تیتر بزند آن هم فردای روز واقعه. حتی اگر آبی‌ها بد هم بازی می‌‌کردند که نکردند و کمی شانس کیروشی نداشتند، می‌‌توانست در صحرای کربلا، هواداران را قربانی دشمنی با سرمربی آنها نکند!