دو روی سکه : "باجو و تافارل":
این عکس لحظه ای پس از خراب کردن پنالتی توسط "روبرتو باجو" در فینال 1994 را نشان می دهد ،"روبرتو باجو" اسطوره ی ایتالیایی پس از خراب کردن پنالتی توسط "ماسارو" پنالتی زن پنجم آتزوری بود که اگر این توپ گل نمی شد آتزوری جام جهانی را به سلسائو میباخت...تمامی نگاه ها و فشار ها روی "باجو" بود . البته این مشکلی رو برای "باجو" به وجود نمی آورد ، او از ارکان اصلی صعود ایتالیا تا پای فینال بود....اما در عین ناباوری ضربه ی "باجو" به اوت رفت...ایتالیا در ضربات پنالتی با نتیجه ی 3-2 به برزیل باخت تا برزیل برای چهارمین بار قهرمان جام جهانی بشود...این شکستی بسیار تلخ برای آتزوری بود و تلخ تر و دردناک تر از همه ی این ها این بود که دلایل شکست اسطوره هایی چون "روبرتو باجو" و " فرانکو باره سی" و "دانیل ماسارو" بودند که پنالتی خود را خراب کردند...
باجو در کتاب زندگینامه ی خودش این صحنه را این طور توضیح می دهد:
"اگر از خودم تعریف نکنم من در طول عمر بازیگری خودم صربات پنالتی کمی را خراب کرده بودم که آن ها را دروازه بان گرفته بود و پنالتی ای را به خارج از دروازه نزده بودم...این به تنهایی فهمیدن این که چه اتفاقی در پاسادنا افتاد را سخت می کند.هنگامی که من برای زدن ضربه به سمت نقطه ی پنالتی آمدم تا جایی که ممکن بود سعی کردم که منطقی باشم.
من می دانستم که تافارل همیشه شیرجه می رود برای همین خواستم تا ضربه ی خودم را به وسط و به ارتفاعی بالاتر از وسط دروازه بزنم تا تافارل نتواند حتی آن توپ را با پای خودش بگیرد.تصمیم هوشمندانه و درستی بود چون تافارل به سمت چپ خودش شیرجه رفت و هرگز نمی توانست شوتی که من در ذهنم داشتم را بگیرد...
متاسفانه ، نمی دانم چطور توپ اوج گرفت و از بالای دروازه با اختلاف به بیرون رفت و هرگز برنگشت....من قبل از ضربه آرامش نداشتم اما پنالتی زن اول تیم بودم . من هم هیچوقت از زیر مسئولیت هایی که دارم شانه خالی نمی کنم.من آن پنالتی را خراب کردم و این اتفاق تا سال ها بر روی من تاثیر گذاشت و بدون شک بدترین لحظه زندگی فوتبالی من است و هنوز هم در مورد آن صحنه رویاپردازی می کنم که اگر تنها یک لحظه را بخواهم از زندگی فوتبالی خودم پاک کنم قطعا آن لحظه را انتخاب خواهم کرد...
چیزی که بعضی از مواقع فراموش می شود این است که اگر من پنالتی خود را خراب نمی کردم ،برزیل باز هم می توانست قهرمان شود ،چرا که ماسارو و باره سی قبل از من پنالتی های خودشان را خراب کرده بودند...ماسارو و باره سی و من پنالتی ها را خراب کرده بودیم و مردم می خواستند تنها یک تصویر را از فینال به خاطر داشته باشند و پنالتی من را انتخاب کردند، به عبارتی دیگر آن ها یک بره را برای قربانی می خواستند و آن بره "من" بودم...آن ها فراموش کرده اند که بدون من رسیدن به فینال امکان پذیر نبود.
بعد از ضربه برای سال ها مات و مبهوت ماندم و نمی توانستم این طور پایانی را بپذیرم. وقتی هم تیمی هایم برای شام رفتند خودم را در اتاق حبس کردم و در را به روی خودم قفل کردم.
اما اگر به گذشته نگاه کنم از دست دادن جام جهانی در ضربات پنالتی چیزی است که هیچ وقت با آن موافق نبودم و کنار نخواهم آمد.اگر در زمین فوتبال ، بازی را ببازی ،بله...این بهتر و درست است حتی اگر در آن صورت تو مستحق نتیجه ای دیگر باشی..اما در ضربات پنالتی..نه...این درست نیست...آیا این درست که چهارسال قربانی تصمیم های سه دقیقه ضربات پنالتی شود؟فکر نمیکنم. شکست به این شیوه درست نیست و پیروزی به این شکل هم همین طور.شکست یا پیروزی در گل طلایی خیلی بهتر است و یا راهی که من ترجیح می دهم "بازی مجدد"...
بعد از فینال جام جهانی 94 ، دید آریگو ساچی نسبت به من کاملا تغییر کرد.در حالی که من 27 سال داشتم اما ساچی رفته رفته اعتقادش به من کمتر و کمتر شد و اخرین باری که او پس از فینال مرا به میدان فرستاد در 6 سپتامبر 1994 آن هم برای دقایقی اندک بود و دیگر هیچ...من فقط به کمی قدرشناسی از ساچی نیاز داشتم ...می توانستم با آن تصمیم کنار بیایم اگر آن یک تصمیم فنی بود اما نه...! این تصمیم بیشتر شخصی به نظر می آمد.
بعد از مدتی ما همدیگر را در کومو(شهری در ایتالیا) برای بازی در فیلمی تبلیغاتی ملاقات کردیم که در این فیلم پنالتی من در پاسادنا گل شد و ما قهرمان جام حهان شدیم و ساچی من را در آغوش گرفت که این بسیار واقعی بود.ما دوباره پنالتی را اجرا کردیم و این بار ما برنده ی جام جهانی شده بودیم"
این عکس هوایی نشان دهنده ی واکنش های متفاوت "کلودیو تافارل" و "روبرتو باجو" است و فضای عکس به طرز حیرت انگیزی خلوت است ،و از عکس جوری برداشت می شود که "باجو" در این اتفاق تنهای تنهای تنهاست...
کمتر کسی فکر می کرد که باجو که همیشه باعث شادی هواداران ایتالیا می شد روزی باعث اشک های هواداران شود، اما واقعیت این است که آتزوری با درخشش بودا به فینال رسید و او همچنان هم برای ایتالیایی ها و فوتبالی ها یک اسطوره است چه با جام جهانی و چه بی جام جهانی....
عکس از : Mike Powell/Getty Images
ادامه دارد...
