خاطره مورد علاقه من در لیورپول، فینال استانبول نیست. این خاطره برای یک سال بعد است، دوباره در لیگ قهرمانان، در برابر بنفیکا در یک چهارم. آنها ما را در خانه حذف کردند. بازی تمام شده بود. اما ما برای مدت طولانی در زمین ماندیم. هواداران به شدت ما را تشویق می کردند و ما تقریبا فریاد می زدیم زمانی که آنها می خواندند Youll never walk alone. قلب من شکسته بود چون ما نمی توانستیم پاسخ این همه عشق مردم را بدهیم.