طرفداری- پس از نمایش غیر دلچسب وین رونی در مقابل تاتنهام، امید می رفت که کاپیتان منچستریونایتد در مقابل استون ویلا بتواند عملکرد بهتری را از خود به عنوان مهاجم اصلی این تیم نشان دهد. رونی به استون ویلا بیش از هر تیم دیگری در لیگ برتر گل زده است و این مایه خوشبینی هواداران شیاطین سرخ بود، اما نه تنها رونی در این بازی نیز عملکرد مثبتی را از خود به جای نگذاشت، بلکه حتی نسبت به بازی مقابل تاتنهام نیز نا آماده تر بود. در حال حاضر، عدم تحرک، سرعت و پا به توپ بودن او باعث شده است که وی در خط آتش منچستریونایتد موفق نباشد. اگر آمادگی کنونی وین رونی را به عنوان یک مهاجم، با کیفیت مهاجم همسایه های پر سر و صدای یونایتد - سرجیو آگوئرو - مقایسه کنیم، تفاوت سطح کیفی آن ها - موکداً در حال حاضر - مایه تاسف هواداران منچستریونایتد خواهد بود. رونی در مقابل تاتنهام تنها یک شوت را به دروازه حریف روانه کرد که آن هم جایی در چارچوب دروازه نداشت. او احتمالاً می توانست سانتر زمینی عالی اشلی یانگ را به تور دروازه میشل وورم بچسباند، اما تأخیر او در زدن توپ باعث شد تا کایل واکر زمان کافی را برای رساندن خود به توپ زیر پای رونی پیدا کند. از شانس خوب رونی، واکر، توپ را به نحو مناسبی دفع نکرد و موجب ثبت شدن 3 امتیاز اول یونایتد شد.  این آمار بسیار بد در مقابل استون ویلا باز هم افول کرد،جایی که وی حتی یک شوت را هم در طول 90 دقیقه نتوانست به سمت دروازه حریف بزند. شاید تنها زمانی موفق به حس کردن حضور رونی در زمین می شدیم که او کنترل بدی را انجام می داد یا پاس بی دقتی را برای هم تیمی هایش می فرستاد. عاملی که انتقادها از او را در حال حاضر به اوج رسانده تنها عدم موفقیت او در گلزنی نیست. کاپیتان منچستریونایتد حتی در ساختن موقعیت های گلزنی برای سایر هم تیمی هایش نیز موفق عمل نمی کند. تعلل او در مقابل دروازه تاتنهام در اولین بازی فصل، بارها مقابل استون ویلا نیز تکرار شد. در بازی جمه شب، در یک موقعیت خاص، ممفیس و مورگان اشنیدرلین در محوطه جریمه حریف از رونی طلب توپ می کردند، اما او که در موقعیت بسیار خوبی قرار داشت، از حرکت کردن ایستاد، دور زد و به مدافع حریف فرصت داد تا به او برسد و توپ را از او بگیرد. به نوامبر 2014 باز می گردیم، جایی که رونی در ورزشگاه امارات برابر آرسنال موفق به گلزنی شد. آن گل را می توان گل خوبی از نوع خود به شمار اورد. او با یک اشاره کوچک به توپ،  توپ را از ناچو مونرئال رد کرد و سپس آن را از بالای سر دیمین مارتینز رد کرد. این گونه حرکات در او کمتر و کمتر می شود و کنترل او بر توپ نیز رو به افول گذاشته است، اما با این وجود، این نکات نادیده انگاشته می شوند. او به عنوان کاپیتان منچستریونایتد و تیم ملی انگلستان توسط کارشناسان، ورزشی نویسان و هواداران انگلیسی مورد حمایت و مراقبت قرار می گیرد. در فصل گذشته، وقتی رونی در خط میانی منچستر به کار گرفته می شد تا رابین فن پرسی و رادامل فالکائو فرصت حضور در خط حمله منچستریونایتد را به دست بیاورند (و حضور او در ترکیب تیم موجب نیمکت نشینی آندر هررا نیز می شد)، هواداران یونایتد به طور متحدی خواستار تغییر پست بازی او شدند. رونی در خط هافبک عملکرد خوبی را نداشت، اما در دفاع از او گفته می شد که این پستِ مورد علاقه او نیست و وی مجبور به بازی کردن در آن پست شده است. در واقع رونی در اواخر دوران حضور سر الکس فرگوسن در قلمرو سلطنتش در اولدترافورد، این نکته را رسانه ای کرده بود که هیچ میلی برای بازی کردن به عنوان یک هافبک ندارد. فن خال درخواست هواداران تیمش را مورد اجابت قرار داده و رونی را در خط حمله به کار گرفته، شاید چون بازیکن بزرگ دیگری را برای بازی کردن در آن پست در اختیار ندارد. با این حال، رونی تا به اکنون در آن پست جواب در خوری را نداده است. برخی از هواداران یونایتد صبرشان را از عملکردهای نامناسب رونی از دست داده اند و برخی نیز هنوز او را به دلیل تلاش برای ترک کردن یونایتد نبخشیده اند. رونی در سال 2010 قصد جدایی از منچستریونایتد را داشت، اما کمی بعد نظرش را عوض کرد و بلافاصله قراردادی جدیدی را با قهرمان 20 دوره لیگ برتر امضا کرد. او پس از آن اتفاق اظهار داشت که این بزرگترین اشتباه دوران ورزشی اش بوده است، اما 3 سال پس از آن اتفاق، بار دیگر برای جدایی از یونایتد اقدام کرد. در هر دور مورد، از منچسترسیتی و چلسی به عنوان مشتریان جدی او نام برده شد. برخی از هوادران منچستریونایتد اعتقاد دارند که منتقدان رونی تنها به این دلیل از او انتقاد می کنند که از این بازیکن بدشان می آید، اما حقیقت این است که چندین دلیل برای انتقاد از عملکردهای بد رونی وجود دارد. در زمان هدایت منچستریونایتد توسط دیوید مویس، رونی صاحب یک نقش کاملاً آزاد و بی محدودیت در زمین شد. حتی اگر عملکردهای ضعیف او را به حساب نیاوریم، این نکته قابل ذکر است که او از ترکیب منچستریونایتد کنار گذاشته نمی شد. با روی کارآمدن فن خال، این وضعیت حتی پر رنگ تر از گذشته شد، جایی که رونی به بازوبند کاپیتانی تیمش نیز دست یافت. سرمربی هلندی یونایتد در همان ابتدای کار اعلام کرد که قرار نداشتن کاپیتان تیمش در ترکیب اولیه تیم بسیار بعید خواهد بود و او نسبت به سایر بازیکنان تیم دارای مزایایی است.  در حال حاضر، خاویر هرناندز و جیمز ویلسون تنها بازیکنانی هستند که برای کسب جایگاه مهاجم اصلی تیم باید با رونی رقابت کنند. خاویر هرناندز در 3 فصل اخیر به ندرت در ترکیب منچستریونایتد و رئال مادرید به میدان رفته است و از کمبود اعتماد به نفس رنج می برد. ویلسون هم هنوز از آمادگی کافی برای اینکه هر هفته در ترکیب اصلی تیمی همچون منچستریونایتد قرار بگیرد، برخوردار نیست. با وجود اینکه سرعت این دو بازیکن می تواند چیزهای جدید ی را به خط حمله منچستریونایتد اضافه کند، اما نمی توان آن ها را رقبایی جدی برای تصاحب جایگاه رونی در ترکیب اصلی تیم تحت هدایت لوییز فن خال به حساب آورد. تا بسته شدن بازار نقل و انتقالات، یونایتد باید 4 بازی را انجام دهد. این امر، زمان زیادی را در اختیار سرمربی این تیم قرار می دهد تا درباره ضرورت خرید یک مهاجم جدید برای تیمش تصمیم بگیرد. با این وجود، اگر صحبت های فن خال پس از بازی با استون ویلا را معیاری برای قضاوت قرار دهیم (او اعتقاد دارد تا زمانی که تیمش بیش از تیم حریف گل می زند، تعداد شوت های روانه شده به سمت دروازه رقبا اهمیتی ندارد)، فصل پیش رو می تواند فصلی پر استرس برای هوادران منچستریونایت باشد.