با سلام
امروز لابه لاى اخبار خبرى منتشر شد كه كمى تكان دهنده بود.توافق هسته اى با تمام مزايا و معايب خود برايند نتيجه مثبتى براى تيم مذاكره كننده به حساب ميرفت ولى نتايج منتشر شده در روز هاى اخير،موفقيت اميز بودن اين مذاكرات را زير سوال ميبرد.
بر اساس متن برجام می بایست قلب شاهکار جوانان این مملکت، یعنی قلب راکتور آب سنگین اراک را خارج نموده و دهلیزهای استوانه ای شکل آن را بتن پر کنیم که دیگر هیچ وقت نتوانیم از آن استفاده کنیم!!! و بعد قرار است چینی ها بیایند یک مدل شتر گاو پلنگی از یک راکتور جدید برامون بسازند که هم به آب سنگین نیاز دارد و هم اوانیوم غنی شده!! این در حالی است که ارزش یک راکتور آب سنگین به استفاده اورانیوم طبیعی (و نه غنی شده) در آن مربوط میشود!!!
دوست دارم كمى در مورد ارزش هاى اب سنگين اراك توضيح دهم.
اصل ارزش یک راکتور آب سنگین به اینه که سوخت مصرفی آن دیگر نیازی به فرایند پیچیده غنی سازی ندارد. کلا راکتورهای هسته ای به دو صورت عمده وجود دارند. 1. راکتورهای آب سبک همانند راکتور بوشهر که در آن از آب معمولی استفاده میشه ولی نیاز به اورانیوم غنی شده دارد! 2. راکتورهای آب سنگین که سوخت مصرفی آنها اورانیوم طبیعی است ولی در عوض آب مورد استفاده در آنها، آب معمولی نیست بلکه آبی است که مولکولهای آن به اندازه یک نوترون سنگین تر هستند.
برای کشور ما ارزش راکتور آب سنگین بالاتر می باشد زیرا کشور ما از لحاظ معادن اورانیوم چندان غنی نمی باشد، لذا دیر یا زود می بایست به سمت ساخت نیروگاه های هسته ای نسل دوم برویم، نیروگاه هایی که سوخت مصرفی آنها، نه اوانیوم بلکه عنصر جدیدی به نام پلوتونیوم است. این عنصر به مقدار فراوان در فرایند کار راکتورهای آب سنگین تولید میشود و به سادگی قابل بازفراوزی است. به عبارت دیگر بعد از یک سال کار یک نیروگاه آب سنگین، مقدار قابل ملاحظه ای پلوتونیوم تولید میشود که به سادگی میتوان آن را جدا نمود و در ساخت نیروگاه های نسل بعد مورد استفاده قرار داد.
با توجه به متن برجام قرار است یک راکتور عجیب غریب برای ما ساخته شود ( نه اینکه جوانان ما بسازند) که نه میتوان اسمش را راکتور آب سنگین گذاشت و نه آب سبک! این راکتور جدید اولا بومی نیست و ثانیا قرار است بر خرابه های راکتور اراک بنا شود. به عبارت دیگر، راکتور اراکی که عملا تمام شده بود و حاصل دانش جوانان با غیرت این مملکت بوده قرار است تغییر ماهیت بدهد و آنچه جوانان ما ساخته بودند را ویران کنند و به جای آن یک موجود جدید غیر بومی که خدا میداند چند سال طول بکشد تا به نتیجه برسد، جایگذین شود!! بدون شک اگر راکتور فعلی اراک را همینطور معلق میگذاشتند و دست نمیزدند، شرایط به مراتب بهتر از این چیزی است که الان پذیرفته ایم!
متاسفانه همانطور که عرض شد، راکتور جدید قرار است بر خرابه های راکتور فعلی بنا شود، یعنی ابتدا به ساکن خیلی از تجهیزات ساخته شده را برمیدارند یا خراب میکنند تا به جای آن، چیز دیگری سوار شود. در اینصورت عملا ایجاد راکتور جدید راهی جز تغییر ساختار راکتور فعلی ندارد، لذا با این کار فرایند برگشت پذیری بسیار هزینه بر و طولانی خواهد شد و کلا این کار به منزله نابودی راکتور اراک است.
اما هدف غربی ها از این کار دو چیز بوده 1. نا امیدی جوانان این مملکت 2. محروم شدن ایران از داشتن یک راکتور آب سنگین بومی استراتژیک . نفس داشتن یک راکتور آب سنگین میتواند بازدارندگی ایجاد کند. مثلا اگر اسرائیل زمانی نیت کند بر علیه ما از سلاح اتمی استفاده کند، تا زمانی که شما یک راکتور آب سنگین و در پی آن ذخایر پلوتونیوم داشته باشید، جرات چنین کاری را به خود نمیدهد، اما با از دست دادن این راکتور و ده ها محدودیت پذیرفته شده دیگر، شرایط برای حمله اتمی به کشور ما مهیا میشود.
در ضمن باید تذکر داد که سایر راکتورها هم پلوتونیوم تولید میکنند ولی بهترین گزینه برای تولید پلوتونیوم راکتور آب سنگینه. در کنار همه اینها متاسفانه در متن برجام تعهد داده ایم که تا ابد بازفراوری نداشته باشیم. یعنی هیچ وقت نمی بایست پلوتونیوم را از زباله های سوخت راکتورهای نسل اول جدا کنیم و این یعنی جوان مرگ شدن صنعت هسته ای.
هر سوالی که در رابطه با راکتورهای آب سنگین و کلا مباحث فنی هسته ای وجود دارد به عنوان شخصی که لیسانسم فیزیک هسته ای بوده و درس راکتور را با پروفسور اسکندری پاس نموده ام، در حد توان در خدمتتون می باشم.
