قابل توجه هوادران متعصب اتزوری

این متن قدیم هست اما ارزش خوندن رو داره زنده باد اتزوری اسب هایتان را به هر سو که می خواهید بتازانید... فوتبال ایتالیا هیچ گاه به حمایت های کسی نیاز نداشت ... همیشه خودش گلیمش را از آب بیرون کشید و همیشه تیم قدرتمندی بود. قهرمان جهان شدیم و همچ کس نبود که بخواهد ایتالیا را بر سر دیگران بکوبد . فوتبال ناب یورو 2000 را چه زود فراموش کردید. همه ی آن چه از تفریح می دانستم همین مستطیل سبز بود و 22 مردی که در آن به دنبال یک کره بودند برای پیروزی... اسپانیا بر قله ی همه ی افتخارات است ؟ مهم نیست... من روزی را به یاد می آورم که مردی از اکراین در حالی که رونالدینیو را به عنوان رقیب می دید توپ طلا را از آن خود می کرد. روزی را به یاد می آورم که مردی از قلب دفاع ایتالیا توپِ طلا را به خانه برد... در عوض روزی را به یاد می آورم که مردی از هلند همه ی جام ها را برد و همه کار کرد و تنها اشتباهش از دست دادن فینال جام جهانی بود و توپ را به مرد آرژانتینی دادندکه هیچ افتخاری برای بالیدن نداشت. روزی را به یاد می آورم که مردی تیمی را تحویل می گیرد که حال و روز خوبی ندارد و آن را به مقام قهرمانی می رساند آن هم بدون باخت اما مربی نامزد عنوان بهترین مربی سال می شود که بهترین افتخار سالش با بهترین بازیکنان جهان فتح جام حذفی است. مردی را می شناسم که سکان هدایت یک تیم ملی را بر عهده دارد ، تیمی که به دلیل متهم به تبانی است اما آلمان را حذف می کند اما او نباید انتخاب شود چرا که مربی یک تیم اسپانیایی هست که باید انتخاب شود. تیم منتخب را انتخاب می کنند. بهترین دروازبان قرن نباید انتخاب شود او فقط 20 گل در یک سال خورده است ... نه پیتر چک در جمهوری چک متولد شده است ... او نقشی در قهرمانی چلسی نداشته است... کسی کیه لینی را نمی بیند... تیم آن ها فقط 20 گل خورده است ... هنوز جرارد پیکه از او بهتر است... مارسلو گاهی نیمکت نشین است ، کسی اشلی کول را می بیند ؟! و همچنان دنی آلوز بهترین دفاع چپ جهان است؟! پیرلو بهترین بازیکن زمین در سه بازی یوفا ، مرد شماره ی یک لیگ فوتبال ایتالیا باید بیرون باشد تا خدا نکند ژاوی آلونسو بیرون باشد و رئال سهمیه اش کم شود. فوتبالتان برای خودتان ، ما هنوز می توانیم به اسطوره های خودمان ببالیم، همان هایی که فوتبال دوستان جهان همه دوستشان داشتند. آن ها گزارشگری نداشتند که خدا را شکر کند که می تواند فوتبالشان را ببیند و کسانی بودند که بعد از این که رفتند هنوز دوستشان داشته باشند. اسطوره ی ما همان کسی است 25 سال در یک تیم می ماند و با خوب و بدش می سازد. همان کسی که زیدان می گوید اگر سه بازیکن در یک سو باشند و او در سمت دیگر ترجیح می دهد با مالدینی روبرو نشود. همان کسی که فرگوسن بزرگترین حسرت زندگیش را نبود او در یونایتد می داند. همان کسی که افتخاراتش از یک باشگاه به اسم بارسلونا بیشتر است. اسطوره ی من آن کسی است که در 35 سالگی می گوید من 35 سال سن دارم اما هرچه دارم را در زمین ارائه می دهم... همان کسی که در نئو کمپ عبور از سدش رویای بهترین بازیکن تاریخ جهان شده بود. اسطوره ی من پیر مردی است 38 ساله است که در 32 سالگی طول زمین را در 8 ثانیه می دود و به میزبان جام جهانی گل می زند و فیس بوکی نیست که در آن بگویند رونالدو در 10 ثانیه طول زمین را دوید و توپ را به بیرون زد ، او بی نظیر است. اسطوره ی من پیرمردی است با مو های فر که همه عاشق زیبایی چهره اش می شوند و من عاشق بازی کردنش. اسطوره ی من پیرمردی است 38 سالگی یک گل ساده می زند و به نحوی شادی می کند گویی گل قهرمانی تیمش را در 22 سالگی به ثمر رسانده است. اسطوره ی من مردی است که به او می گویند کرگدن وحشی اما از روی غیرتش 80 دقیقه با رباط پاره شده بازی می کند. جام های فوتبال برای شما ... ما با خاطراتمان خوشیم. +نوشته شده توسط امیر موسوی