طرفداری - یک کلاس آموزشی است. تمامی حرکات استاد، یک کلاس آموزشی است. سوت پایان بازی در اتحاد که زده شد، تمامی بازیکنان طبق رسم همیشگی سمت کاپیتان رفتند تا شادی حاصل از این پیروزی را با وی شریک شوند. صحنه فوق العاده دراماتیک است. همزمان 5 نفر به سمتِ بوفون می روند و جی جی به شکلی عجیب سعی می کند همه این 5 نفر را همزمان به هر نحوی که شده، در آغوش داشته باشد. با این حال رسالت اصلی کاپیتان نه خوش و بش با بازیکنان قدیمی باشگاه، بلکه شریک شدن این پیروزی شیرین با جدید الورودها است. به سمت هرنانس می رود، طوری او را در آغوش می کشد که اگر کسی نداند تصور می کند او آلکس دل پیرو است و یووه با هتریک وی سیتی را از پیش رو برداشته است!! خوان کوادرادو نیز از آغوش ویژه کاپیتان بی نصیب نمی ماند. حتی بوفون در آن بین دنبال لمینا خرید جدید تیم هم گشت، بازیکنی که 1 دقیقه هم بازی نکرد اما کاپیتان او را طوری در آغوش کشید که گویی دلیل اصلی پیروزی بر سیتی بوده است.این ها تنها نمونه کوچکی از سبک و نحوه رهبری بازیکنی است که قبل از پارامترهای فنی اش، به علت رفتار منحصر به فرد و قدرت جذبه و رهبری اش شناخته می شود. در 37 سالگی از لحاظ فنی هم همچنان در اوج است. در اوج دوران آمادگی. اصولا دنیای حرفه ای بوفون از همین 2 کلمه تشکیل شده است: اوجِ دوران آمادگی. برای پیدا کردن مقطعی بحرانی از دوران حرفه ایش به شدت به یک عدد ذره بین نیازمند هستید. بوفون سال هاست همین کیفیت را دارد. از همان جوانی تا الان که 37 سالش شده کیفیتش همواره ثابت و ممتاز بوده است. اگر دنبال این هستید که دریابید یک دروازه بان چگونه می تواند باعث پیروزی تیمش شود، کافی است نحوه عملکرد بوفون در بازی دیشب را رصد کنید. یک دبل سیو فرازمینی در همان دقیقه نخست که باعث جلوگیری از یک گل زودهنگام و احتمالا یک شکست پر گل شد و یک دبل سیو هنرمندانه دیگر بالافاصله پس از دریافت گل اول که می توانست بازی را برای یوونتوس در همان دقیقه به پایان برساند. واکنش او روی ضربه یایاتوره هم در آخرین دقایق استادانه بود. اگر بازی های یایا را دنبال کرده باشید، قطعا تصدیق خواهید کرد که این نوع ضربات او معمولا به راحتی وارد دروازه می شود اما جاگیری خارق العاده استاد باعث شد تا وی با صرف کمترین انرژی توپ  را راهی کرنر کند. نوشتن از جی جی بوفون صرفا تکرار مکررات است. دنیا بارها و بارها در وصف عظمت این انسان بزرگ، حماسه ها سروده و مطلب ها نوشته است. درست در همان شبی که مورنو شویِ کشتی کج اجرا کرد و آینده حرفه ای یک جوان را به بازی گرفت و 10 دقیقه بعد به خوشحالی پرداخت، تنها این تماشای جی جی بوفون بود که می توانست امید انسان را به فوتبال حفظ کند. چشم های جی جی همچنان از بزرگ ترین دارایی های معنوی فوتبال مدرن محسوب می شود. پشتکار، تلاش و انگیزه او تکرار نشدنی به نظر می رسد. نوشتن از جی جی صرفا تکرار مکررات است. فقط باید گاهی انسان ها از او بنویسند تا سبک شوند، صرفا سبک شوند. به راستی که خداوند مخلوقات بی نظیری را خلق می کند...