بررسی تاکتیک آرسنال و بازبینی نوع نگرش تیم ( همه آرسنالی ها بیان داخل حتماً )

بچه های آرسنالی و بقیه لطفا همه مطلب رو بخونین و بعد نظر بدین مقدمه : واقعا دلم میسوزه واسه تیم... ما تیممون پروژه اوجش از دهه 30 قرن بیستم شروع شد... یه اهدافی بوده که بعضی مربی ها مثل گراهام و چاپمن و ونگر سرعت بیشتری بهش دادن بعضیا نتونستن ( اشاره به سوگند نامه باشگاه که در سال 2011 بازنویسی شد ) پس نگید ونگر ونگر... چاپمن زنده میموند 5 برابر ونگر افتخار کسب میکرد ... همینطور گراهام اگه تیمش از شرکت در اروپا محروم نبود 2 تا قهرمانی اروپایی به راحتی داشت با آرسنال 88 تا 91 که بلا استثنا همه بومی بودن با بازیکنانی مثل روکاسل فقید ، توماس ، تونی آدامز و دیوید سیمن... خیلیا میگن ونگر 15 تا جام آورده... چه جامی ؟ 6 تا حذفی 3 تا لیگ 6 تا کامیوتی شیلد و السلام... اولش عالی بود... تا سال 2008 هم عالی بودیم... واقعا ونگر کولاک بود... حتی سال 2013 هم برگشتیم به آرسنالی که همه عاشقش بودن... ولی دو سال اخیر کجاییم ؟ چیکار کردیم ؟ دست آورد مثبت باشگاه چی بوده ؟ تنها تفاوتمون با لیورپول یه جام حذفی بوده که البته سال اول به لطف قرعه کشی و سال دوم به لطف منچستر متزلزل به دست اومد... بابا منطقی باشین... ونگر دیگه ونگر 98 تا 2008 آرسنال نیست... ونگر دیگه پتانسیل نمیده به بازیکنها... صرفا شده یه استعداد یاب و نابغه اقتصادی... ما یکی رو میخوایم مثل توخل مثل کلوپ مثل گواردیولا مثل مورینیو مثل مارتینز مثل آلن پاردو... بخدا تیممون استعداد کم نداره... شما نگاه کنید ببینید تیم جوانان کجاست... وقتی ژیرو جواب اعتماد نمیده به آکپوم اعتماد کن... آکپوم الان 19 سالشه مثل زوما... اما زوما ترکیب فیکس چلسیه و آکپوم... یه استعداد داریم عجیب قریب اسمش هم هست ولینگتون سیلوا فوق العاده گلزن و تکنیکی و قدرت بدنی فوق العاده بالا... خب سالهای پیش مجوز کار نداشت امسال که داره... چرا نیاوردیش توی تیم آقای ونگر... کمپل همون بازیکن المپیاکوس هستش که منچستر رو نسخشو پیچید... همون کاستاریکایی درخشان جام جهانیه... چیکارش کردی خب... الان نشسته رو نیمکت با پیچ و مهره... یه بازی کوکلین نبود تیم همش زد حمله خورد ... حرف زیاد هست ولی فعلا بسه برای این قسمت... بخش اول ترکیب تیم و نوع تاکتیک : همگی میدونیم دوران طلایی ما با ترکیب 4 4 2 گره خورده... سال هایی که آنری و برگکمپ رو برای نوک داشتیم... قبلش هم آنلکا و برگکمپ و قبلتر هم یان رایت و کوین کمپل رو داشتیم... ولی سیستمی که الان ونگر اتخاذ کرده سیستم 4 2 3 1 هستش... سیستمی که هیچ سنخیتی با سیتستم رویایی ونگر نداره ... یعنی اگه به من بگن کی میتونه با 4 4 2 بهترین بازی رو بگیره انتخاب اول ونگر و انتخاب دومم فرگوسن هستش... از همه بدتر وقتی سیستم جم لاین یا همون الماسی جلو زمین نابود میشه که کسی مثل ژیرو را بازی بدی... ژیرو عملا مهاجم بدی نیست... ولی سبک بازیش به استایل هافبک های فعلی نمیخوره... چرا هافبک های فعلی ؟ چون یه سری هافبک داریم که با ژیرو همخوانی داره بازیشون ( ژیرو و ویلشر و روسیچکی مثل بمب اتم میمونن ) ... و افرادی که اسم بردم اگه باهم بازی کنن دقیقا قابلیت باز کردن هر چند لایه دفاعی رو دارا هستن... با بازی تک ضرب... ولی الان روسیچکی و ویلشر مصدوم هستن پس الیویه ژیرو مهاجمی که پشت به دروازه با هافبک های تکنیکی و تند و تیز مچ هست عملا هیچ هماهنگی با اوزیل و رمزی که منتظرن یه مهاجم فرار کنه تا پاس بهش بدن نداره... پس وقتی از اوزیل و رمزی بازی میگیرین قطعا یه مهاجم مثل ولبک ، ولکات ، کمپل ( بازی هاش توی کاستاریکا و المپیاکوس رو ببنید ) ، آکپوم یا از تیم های دیگه مثل اوبامیانگ ، تورس ، کاوانی ، مارشال ، سوارز و استورج نیاز دارید که بتونن فرار کنن... نه اینکه پشت به دروازه کار کنن... که در این سبک بازی تحت هیچ شرایطی شما به قد بلند نیاز ندارید... فقط به کنترل توپ و شم گلزنی نیاز دارید ( نمونه قابل بحثمون گل ولکات به استوک هستش یا گل همین ولکات به دینامو ) ولی وقتی از ویلشر و کازورلا و روسیچکی بازی میگیرید دقیقا به مهاجمانی مثل ژیرو و سانچز نیاز دارید یا تیم های دیگه نظیر زلاتان ، مسی ، لاوتزی ، رویس و اینا نیاز دارید که به غیر از زلاتان دقت کنید هیچ کدوم مهاجم شماره 9 نیستن... ولی آخر این بحثم میخوام به این اشاره کنم که شاید و البته شاید هنوز ونگر شناخت کاملی از ترکیب خودش پیدا نکرده... خیلی مسخرس این حرف... ولی واقعا وقتی میبینم دفاع چند لایه دینامو چجوری مارو فلج میکنه تنها چیزی که به فکر میرسه همینه... وقتی میبینم وستهام چجوری به دردسرمون انداخته فقط به این فکر میکنم اگه ویلشر رو داشتیم یا روسیچکی رو چه آهنگی به خط هافبک میدادن... ولی حالا که مصدوم هستن باید چیکار کرد ؟ این بر میگرده به شناخت مربی از ترکیبش... و اینجاست که فکر من یه جورایی صحت پیدا میکنه که ونگر نمیدونه از بازیکن چی بخواد... باز گذاشتن مدافعان کناری برای نفوذ ، جلوی دفاع های چند لایه کاری هستش که بیشتر از 50 بار کرده و تنها چند درصد پیروزی به همراه داشته... دیشب دیدیم چمبرلین که یکمی هجومی تر از رمزی کار میکنه چطوری دبوشی رو تنها گذاشت... یا دیدیم موقع گل دبوشی توی هجده قدم هم حتی نبود... در صورتی که آرتتا باید به جای چمبرلین مانع توپ میشد... با گابریل داشتن نگاه میکردن چطوری پاس به وینگ یا هافبک گوش دینامو میرسه... اینا همه برمیگرده به شناخت مربی از ترکیبش... باید یادمون باشه امروز از هر 5 تیم 3 تا تیم دفاعی بازی میکنن جلوی ما مخصوصا... دیشب به وضوح و کاملا مشخص از عمد توپ لو میدادن که ما مالکیت داشته باشیم... حتی شروع مجدد دروازه بانشون تمام توپاش توی اوت بود... حالا اینکه ونگر این رو فهمید یا نه... الله اعلم... میخوام اینو بگم اگه سیستم ما به 4 1 4 1 تغییر کنه چه اتفاقی میوفته ؟ غیر از اینکه با همین ژیرو هم میشه نتیجه گرفت... در جایی که عملا تمام مسوولیت گلزنی به عهده ژیرو نیست... وقتی شما کوکلین رو مطلقا برای هافبک تخریب چی قرار میدید ، جلوی اون رمزی و کازورلا رو وسط زمین میگذارید که با دوندگی پوشش بدن و ولکات و سانچز یا چمبرلین به راحتی نفوذ میکنن بدون اینکه نگران پشت سرشون باشن... چرا ؟ چون رمزی و کازورلا پوشش میدن و حتی فضا تا حدودی برای نفوذ امثال گیبز و دبوشی بازه... از طرفی اوزیل که لمس توپ براش حیاتی هستش همیشه درگیر با توپ بهترین شیوه پلی میکری رو انتخاب میکنه... چون نفوذ های سانچز و ولکات یا چمبرلین و بازی پشت به دروازه ژیرو ، را همش رو در دسترسش میبینه... حالا دیگه شعور من تا همین حد میرسید نمیدونم کجاش رو اشتباه میکنم ولی خوشحال میشم نظراتتون رو بدونم . بخش پایانی رو هم دارم مینویسم احتمالا فردا نشر بدم... دوست دارم نظرتون رو بدونم... آرسنالیا حتما نظر بدن...